येथील सर्वांची एकच निसर्गपूजक संस्कृती आहे, तिला ‘भारतीय म्हणा’ किंवा ‘हिंदु म्हणा’ आणि तिला येथील सर्व हिंदु, ख्रिस्ती, मुसलमान अन् भारतीय यांनी अब्रह्मिक (एकेश्वरवादी) सांस्कृतिक विस्तारापासून जपणे आवश्यक आहे.
धर्मांध कोणतेही असले, तरी त्यांची मानसिकता वासनांध आहे, हेच लक्षात येते. अशा धर्मांधांना कठोर शिक्षा होणे आवश्यक !
हिंदु महिलांचा बुद्धीभेद करून त्यांचे आयुष्य उद्ध्वस्त करणार्या ‘लव्ह जिहाद’विषयी इतर अभिनेते आणि अभिनेत्री नेहमीच मौन का बाळगतात ?, असा प्रश्न त्यांना त्यांच्या चाहत्यांनी विचारला पाहिजे !
३ मे या दिवशी प्रसिद्ध झालेल्या लेखात आपण ‘जन्मच इतरांना त्रास देण्यासाठी आणि ‘माझे ते माझे, इतरांचे तेही माझेच’ ही स्वार्थांध वृत्ती अन् हिंदूंची ‘मला काय त्याचे’ वृत्ती’, यांविषयीची सूत्रे वाचली. आज या लेखाचा अंतिम भाग येथे देत आहोत.
भारतात धर्मांध मुसलमानांनी केलेल्या लव्ह जिहादच्या सहस्रो कारवाया समोर आल्या आहेत. अशा किती प्रकरणांमध्ये अशा धर्मांध मुसलमानांना त्यांच्या धर्मबांधवांनी बहिष्कृत केले आहे ?
पोलिसांनी प्रकरणाचे गांभीर्य लक्षात घेऊन आरोपीवर गुन्हा नोंद होण्यासाठी प्रथमपासूनच प्रयत्न करणे आवश्यक होते. असे दायित्वशून्य पोलीस कायदा आणि सुव्यवस्था कधी तरी राखू शकतील का ?
‘लव्ह जिहाद’ प्रकरणी कठोर कारवाई होत नसल्याने धर्मांध मुसलमानांचे फावते आणि अशा घटनांची वारंवारता वाढते. आता तरी शासनाने ‘लव्ह जिहाद’विरोधी कायदा तातडीनेलागू करणे अपेक्षित आहे !
भारतातील बहुतांश मदरसे हे हिंदुद्वेषी आणि राष्ट्रघातकी कारवायांचे अड्डे बनले आहेत. त्यामुळे अशांना टाळे ठोकणे आवश्यक आहे !
‘राजस्थानमध्ये अनधिकृतपणे किडनी रॅकेट चालवले जात होते. त्याचा छडा लावतांना त्यात स्थानिक आरोपींसह बांगलादेशातील नुरूल इस्लाम आणि अहसुनुल कोबीर यांचाही सहभाग उघडकीस आला होता. हे दोघे बांगलादेशातून ‘व्हिसा’ घेऊन भारतात आले होते.
सेवा करतांना माझ्या मनात सतत ‘गुरुदेवांना काय आवडेल ?’, असा विचार येत असे. मीही तसाच भाव ठेवून ही सेवा करण्याचा प्रयत्न केला आणि त्यामुळे ‘देवच सगळे सुचवतो आणि कार्यही करून घेतो’, हे मला अनुभवता आले.