‘जिज्ञासूंना साधनेकडे वळवण्याचे आणि धर्मप्रेमींना प्रत्यक्ष कृतीला उद्युक्त करण्याचे सर्वाेत्कृष्ट माध्यम म्हणजे नियतकालिक सनातन प्रभात ! हे नियतकालिक नियमित वाचून वाचकांमध्ये साधनेची गोडी निर्माण होत आहे,…
‘आगामी आपत्काळाच्या तीव्रता कितीतरी असेल, हे आजवर अनेक माध्यमांतून आपल्या समोर आले आहे. अशा आपत्काळाला केवळ साधनेच्या योग्य त्या दृष्टीकोनानेच तोंड देणे शक्य होते…
आई-बाबांनी कुठलाही विचार न करता गुरुचरणी घर अर्पण केले. प.पू. डॉक्टर आमच्या घरी वास्तव्याला आले. त्यानंतर काही कालावधीने हळूहळू आम्हाला होत असलेल्या त्रासाची तीव्रता न्यून होत गेली.
‘प.पू. डॉक्टर सतत समवेत आहेत’, असा आई-बाबांचा भाव असतो. त्यांनी कधीही प.पू. डॉक्टरांना भेटण्याची किंवा त्यांचे दर्शन घेण्याची इच्छा व्यक्त केली नाही.
सुटीत घरी आल्यावर ते सायकलवर दैनिकाचे वितरण करायचे. पुढे त्यांना मणक्याचा त्रास चालू झाला. त्यामुळे ते पायी चालत सेवा करू लागले; पण त्यांनी वितरणाच्या सेवेत कधीही खंड पडू दिला नाही.
माझी आई गंभीर रुग्णाईत झाली. तिचे सर्व अंथरुणात करावे लागे, तरीही बाबांनी कोणतीही सवलत न घेता ५ वर्षे तिची सेवा केली. ते पहाटे ३ वाजता उठून व्यष्टी साधना पूर्ण करत आणि सकाळी ६ ते ८ या वेळेत आईची सेवा करून प्रसारसेवेसाठी सिद्ध रहात.
दैनिक ‘सनातन प्रभात’मध्ये २६ मे २०२६ या दिवशी ‘मंत्रालयाच्या प्रवेशद्वारावरच मराठीचे धिंडवडे !’, ‘अभ्यागतांसाठीच्या सूचनाफलकावर मराठीतील एक वाक्यही धड नाही !’, या मथळ्याचे वृत्त प्रसिद्ध करण्यात आले होते. यानंतर २७ मे या दिवशी प्रशासनाकडून हा फलक हटवण्यात आला आहे.
धर्माचरण आणि साधना यांनी प्राप्त होणारे आध्यात्मिक बळ हेच आज राष्ट्रापुढील प्रत्येक समस्येच्या निराकरणासाठी ऊर्जा पुरवू शकते. ‘धर्मशिक्षण देणे’ हे सनातन संस्थेचे एक महत्त्वाचे वैशिष्ट्य आहे.
२२ मे या दिवशी प्रसिद्ध झालेल्या लेखात आपण ‘परिचय, व्याख्या, स्वसंवादाचा व्यक्तीच्या जीवनावरील प्रभाव आणि परिवर्तनीयता’, यांविषयी वाचले. आज या लेखाचा अंतिम भाग येथे देत आहोत.
मी ‘साधना आणि सेवा करतांना स्वेच्छा नको. सध्या दैनिक ‘सनातन प्रभात’मधील पृष्ठसंरचनेची सेवा करणारे साधक अल्प आहेत. आता आपत्काळ जवळ आला आहे. नवीन सेवा शिकायला वेळ द्यायला नको’, असे दृष्टीकोन ठेवून मी त्या विचाराकडे दुर्लक्ष करत असे.