साधकांना साधनेत पुढे नेण्याच्या तीव्र तळमळीमुळे पू. अण्णा दिवस-रात्र चिंतन करून प्रयत्न करत असत. त्यामुळे साधकांमध्ये आमूलाग्र पालट झालेला दिसून येत होता.
‘सध्या सातव्या पाताळातील मोठ्या वाईट शक्ती साधकांच्या श्रद्धेचे भंजन करून त्यांना साधनेपासून परावृत्त करण्यासाठी ‘शब्दशक्ती’द्वारे मोठ्या प्रमाणात सूक्ष्मयुद्ध करत आहेत.
सासूबाईंना पूर्वी गप्पा-गोष्टी करायला पुष्कळ आवडायच्या; मात्र आता त्यांचे बोलणे पुष्कळ न्यून झाले आहे. ‘त्या आता शांत झाल्या आहेत’, असे मला वाटते.
काही वेळा साधक सेवा करत असतांना अडचणी येत असत. तेव्हा जाधवकाका शांत आणि स्थिर राहून प्रसंग हाताळत असत. त्यांचे स्मितहास्य पाहून साधकांना सेवा करण्यासाठी उत्साह वाटत असे.
‘‘मला मोक्ष म्हणजे काय ?’, हे ठाऊक नाही. मला केवळ गुरूंचे चरण हवे आहेत. मी माझ्या शेवटच्या श्वासापर्यंत गुरूंच्या चरणांची सेवा करत राहीन.’’
‘सध्या संपूर्ण जग आपत्काळाच्या उंबरठ्यावर आहे. युद्ध, नैसर्गिक आपत्ती, कोरोनासारखी रोगराई यांसारख्या विविध माध्यमांतून आपत्काळ कधीही येऊ शकतो. आजवर देवाने आपली साधना होण्यासाठी हा काळ थोपवून धरला आहे; पण तो आज ना उद्या येणारच आहे.
‘या भूतलावर अध्यात्माच्या संदर्भात अनेक ग्रंथ आहेत. या ग्रंथांमधील ज्ञान संपूर्ण मानवजातीसाठी उपयुक्त असे आहे; पण यातील काही ज्ञान सर्वसामान्यांना कळणे कठीण आहे. त्यामुळे त्यांचा खर्या अर्थाने लाभ होत नाही…
‘जिज्ञासूंना साधनेकडे वळवण्याचे आणि धर्मप्रेमींना प्रत्यक्ष कृतीला उद्युक्त करण्याचे सर्वाेत्कृष्ट माध्यम म्हणजे नियतकालिक सनातन प्रभात ! हे नियतकालिक नियमित वाचून वाचकांमध्ये साधनेची गोडी निर्माण होत आहे…
‘ज्येष्ठ शुक्ल षष्ठी या दिवशी सनातनच्या सूक्ष्म ज्ञानप्राप्तकर्त्या साधिका सुश्री मधुरा भोसले यांचा वाढदिवस झाला. त्यानिमित्त त्यांच्या आईच्या लक्षात आलेल्या त्यांच्या गुणवैशिष्ट्यांपैकी काही सूत्रे आपण २०.६.२०२६ या दिवशीच्या लेखात पाहिली. आज उर्वरीत सूत्रे पाहूया.
त्या दिवशी मी ज्या विमानातून प्रवास करणार होते, त्या विमानाने नियोजित वेळेपेक्षा एक घंटा उशिरा उड्डाण केले. मी रात्री १० वाजता मुंबई विमानतळावर पोचले. तेव्हा एक अनोळखी तरुण माझ्याजवळ आला आणि म्हणाला, ‘‘तुम्ही माझ्या आजीसारख्या आहात. मी तुम्हाला घरी पोचवू का ?’’