साधकांना साधनेत पुढे नेण्याच्या तीव्र तळमळीमुळे पू. अण्णा दिवस-रात्र चिंतन करून प्रयत्न करत असत. त्यामुळे साधकांमध्ये आमूलाग्र पालट झालेला दिसून येत होता.
‘‘मला मोक्ष म्हणजे काय ?’, हे ठाऊक नाही. मला केवळ गुरूंचे चरण हवे आहेत. मी माझ्या शेवटच्या श्वासापर्यंत गुरूंच्या चरणांची सेवा करत राहीन.’’
मी सद्गुरु जाधवकाकांना त्याविषयी विचारल्यावर ‘साधना म्हणून या गोष्टी आपल्याला करता आल्या पाहिजेत. ‘ही गुरुसेवा आहे’, हा भाव न्यून पडतो; म्हणून चुका होतात’, याची जाणीव ते प्रेमाने करून देतात.
‘वयस्कर साधक अनुभवाने मोठे असतात. ते प्रक्रियेला आले असले, तरी त्यांच्या वयाचा मान ठेवायला हवा’, याची मला जाणीव असल्याने मी त्यांच्या समोर आसंदीमध्ये बसले नाही.’ – पू. रेखा काणकोणकर
‘१८.३.२०२६ या दिवशी दैनिक ‘सनातन प्रभात’मध्ये ‘सनातन संस्थेला लाभलेले एक दुर्लभ दैवी संतरत्न – सद्गुरु सत्यवान कदम !’ या मथळ्याखाली सुश्री मधुरा भोसले यांचा सूक्ष्म ज्ञानावर आधारित लेख प्रकाशित झाला होता…
सद्गुरु स्वातीताई साधकांच्या साधनेतील किंवा वैयक्तिक अडचणींवर तत्परतेने उपाययोजना सांगतात. ‘एखादा साधक भावनेत अडकला आहे’, असे त्यांच्या लक्षात आल्यास त्या संबंधित साधकाला त्याची जाणीव करून देतात…
पू. अण्णा ‘साधक कुठे न्यून पडले ?’, याची त्यांना जाणीव करून देतात. काही वेळा ते साधकांचे स्वभावदोष आणि अहं यांची कठोरपणे जाणीव करून देऊन ‘त्या साधकांनी कुठे अन् कशा प्रकारे सुधारणा केल्या पाहिजेत ?’, हेही स्पष्टपणे सांगतात.
रामनाथी, गोवा येथील सनातनच्या आश्रमात सेवा करणार्या सौ. सुजाता अशोक रेणके यांना होणार्या पोटदुखीच्या त्रासावर उपाय म्हणून सद्गुरु राजेंद्र शिंदे यांनी दिलेला नामजप केला. तो केल्यावर सौ. रेणके यांना आलेल्या अनुभूती येथे दिल्या आहेत.
महर्, जन, तपस् आणि सत्य या लोकांतील ऋषिमुनी पृथ्वीवर सूक्ष्म अन् लघु रूप धारण करून पू. आजींच्या देहातील सप्तचक्रांवर विराजमान झाले होते आणि गाढ ध्यान लावून चैतन्य ग्रहण करत होते.
संत मुक्ताबाई या जन्मतःच संत होत्या. त्या जीवनमुक्त (जन्म आणि मृत्यू यांच्या फेर्यांतून मुक्त असणे) आणि मोहमायेपासून मुक्त होत्या. त्यामुळे त्यांना मिळालेले ‘मुक्ताबाई’ हे नाव खर्या अर्थाने सार्थक झाले.