‘सद्गुरु अनुराधा वाडेकर आणि पू. (सौ.) संगीता जाधव या धर्मप्रचारक आहेत. दोघीही श्री गुरूंच्या चरणी एकरूप झाल्या आहेत. मला साधनेत त्यांनी पदोपदी केलेले साहाय्य आणि अनुभवलेली त्यांची प्रीती याविषयीची सूत्रे येथे दिली आहेत.
‘कलीच्या प्रभावाने काही साधक-जिवांना संतांच्या अस्तित्वाचे महत्त्व लक्षात येत नाही. त्यामुळे त्यांना संतांच्या चैतन्याचा अपेक्षित असा लाभ करून घेणे कठीण होते. साधक संत आणि सद्गुरु यांना ‘देह’ म्हणून पहातात.
सद्गुरु राजेंद्र शिंदे यांच्या आईचे निधन झाले. त्याच दिवशी ते ‘आईच्या लिंगदेहाला पुढे जाण्यात कोणताही अडथळा येऊ नये’, या दृष्टीने नामजपादी उपायही करत होते आणि त्याच वेळी साधकांचा आढावा घेऊन त्यांना साधनेची दिशाही देत होते.
‘सद्गुरु अनुराधा वाडेकर यांच्या अस्तित्वामुळे आणि पू. संगीता जाधव यांच्यातील भावामुळे ठाणे सेवाकेंद्रात महर्लोकाप्रमाणे वातावरण झाले आहे’, अशी मला अनुभूती येते.
कर्नाटक राज्याचे धर्मप्रचारक संत पू. रमानंद गौडा (पू. अण्णा, सनातनचे ७५ वे संत, वय ५० वर्षे) हे धर्मप्रसार सेवेच्या निमित्ताने विविध जिल्ह्यांत प्रवास करतात.
साधकांना साधनेत पुढे नेण्याच्या तीव्र तळमळीमुळे पू. अण्णा दिवस-रात्र चिंतन करून प्रयत्न करत असत. त्यामुळे साधकांमध्ये आमूलाग्र पालट झालेला दिसून येत होता.
‘‘मला मोक्ष म्हणजे काय ?’, हे ठाऊक नाही. मला केवळ गुरूंचे चरण हवे आहेत. मी माझ्या शेवटच्या श्वासापर्यंत गुरूंच्या चरणांची सेवा करत राहीन.’’
मी सद्गुरु जाधवकाकांना त्याविषयी विचारल्यावर ‘साधना म्हणून या गोष्टी आपल्याला करता आल्या पाहिजेत. ‘ही गुरुसेवा आहे’, हा भाव न्यून पडतो; म्हणून चुका होतात’, याची जाणीव ते प्रेमाने करून देतात.
‘वयस्कर साधक अनुभवाने मोठे असतात. ते प्रक्रियेला आले असले, तरी त्यांच्या वयाचा मान ठेवायला हवा’, याची मला जाणीव असल्याने मी त्यांच्या समोर आसंदीमध्ये बसले नाही.’ – पू. रेखा काणकोणकर
‘१८.३.२०२६ या दिवशी दैनिक ‘सनातन प्रभात’मध्ये ‘सनातन संस्थेला लाभलेले एक दुर्लभ दैवी संतरत्न – सद्गुरु सत्यवान कदम !’ या मथळ्याखाली सुश्री मधुरा भोसले यांचा सूक्ष्म ज्ञानावर आधारित लेख प्रकाशित झाला होता…