‘समर्थ रामदासस्वामींच्या ‘दासबोध’ या ग्रंथातील उल्लेखांवरून ‘त्यांचा अनेक ग्रंथांचा चांगला अभ्यास होता’, हे स्पष्टपणे जाणवते. दासबोधातील काही संदर्भांवरून ‘१०८ या जपसंख्येचा शोध घेता येईल का ?’, ते पाहूया.
कान्हा दैवी बालकांच्या व्यष्टी साधनेच्या आढाव्याला नियमित जोडतो आणि स्वतःचा आढावा उत्साहाने अन् प्रामाणिकपणे देतो.
‘एकदा मी रामनाथी (गोवा) येथील सनातनच्या आश्रमात गेल्यानंतर ध्यानमंदिरात बसून नामजप करत होतो. तेव्हा माझ्या मनात ‘गुरुदेव सत्संगात सर्व साधकांशी प्रेमाने आणि आपुलकीने बोलत होते; मात्र मी साधकांमध्ये भेदभाव करतो…
‘आम्ही आईला नेहमीच्या शारीरिक तपासणीसाठी पुणे येथील आधुनिक वैद्यांकडे घेऊन गेलो होतो. मी रुग्णालयात जाण्यापूर्वी अल्पाहार केला होता. बाहेर गेल्यावर मला शक्यतो भूक लागत नाही; मात्र …
‘आपण ‘किती माळा जप झाला ?’, या परिमाणामध्ये जप मोजतो. ‘एक माळ म्हणजे १०८ वेळा जप करणे’, हे आपणा सर्वांना ठाऊक आहे. याचाच अर्थ जप मोजण्यासाठी माळ अनिवार्य होऊन जाते.
वीरेंद्रदादा सेवेत कितीही व्यस्त असले, तरी त्यांना नामजप करण्याची पुष्कळ तळमळ आहे. ते त्यांच्या व्यस्त नियोजनातूनही नामजप आणि आध्यात्मिक स्तरावरील उपाय करण्यासाठी वेळ काढतात.
नववर्षानिमित्त सभा भरली होती. तेथे सर्व देवता जमल्या होत्या आणि प्रत्येक जण श्रीविष्णूच्या चरणांजवळ जाऊन काही ना काही अर्पण करत होते.
प.पू. गुरुदेव (सच्चिदानंद परब्रह्म डॉ. आठवले) यांनी मला स्वप्नात दर्शन दिले होते. त्यांनी पांढरे धोतर आणि पांढरे उपरणे परिधान केले होते. आम्ही सर्व साधक रांगेत उभे राहून त्यांचे दर्शन घेत होतो.
आपण श्वासामुळे जिवंत असतो, नामामुळे नाही; म्हणून श्वासावर लक्ष केंद्रित करणे महत्त्वाचे असते आणि म्हणूनच नाम श्वासाला जोडायचे असते. श्वास नामाला जोडायचा नसतो.
‘अनेक साधक वैयक्तिक कारणांसाठी अथवा विविध सेवांच्या निमित्ताने दुचाकी अथवा चारचाकी वाहनाने प्रवास करत असतात. दिवसभरातील काम किंवा सेवा यांचा वेळ वाचावा; म्हणून साधक रात्री लांबचा प्रवास करतात.