बर्गेकाकांच्या घरी गेल्यावर मला ‘स्वतःला मनापासून कसे स्वीकारायचे ? कोणत्याही परिस्थितीत सेवा करून आनंदी कसे राहू शकतो ? कुटुंबियांमधील सेवाभाव आणि प्रेमभाव अन् इतरांचा विचार कसा करावा ?’, इत्यादी गोष्टी मला शिकायला मिळाल्या.
मी नामजप करत असतांना ‘माझ्या पायाच्या वरील बाजूने सतत काहीतरी बाहेर पडत आहे’, असे मला जाणवते.
श्रीराम धर्मसंस्थापनेशी निगडित प्रगट शक्ती, तर हनुमंत कार्यसापेक्ष प्रगट शक्ती आहे. त्यामुळे दोन्ही शक्तींच्या समन्वयाने अडथळ्यांविरहित कार्य पूर्ण झाले.
काका रुग्णाईत असतांना त्यांच्या पत्नीने दैनिक ‘सनातन प्रभात’ काकांच्या शरिराजवळ ठेवायला आरंभ केला. त्यानंतर त्यातील चैतन्यामुळे काकांच्या प्रकृतीत सुधारणा होऊ लागली. तेव्हापासून काकांना दैनिक ‘सनातन प्रभात’प्रती कृतज्ञता वाटू लागली.
१९.५.२०२६ या दिवशी दुपारी ४ वाजता मी घरी डोळे बंद करून ‘श्रीराम जय राम जय जय राम ।’ हा नामजप करत होतो. त्यानंतर १५ मिनिटांनी मला ‘सुईं’ असा आवाज ऐकू आला; म्हणून मी डोळे उघडले.
काही वेळा आजींच्या घरी सत्संग असायचा. तेव्हा त्या सर्व साधकांमध्ये गुरूंचे रूप पाहून सर्वांशी प्रेमाने बोलत असत.
‘सच्चिदानंद परब्रह्म डॉ. आठवले यांनी वर्ष १९८९ ते वर्ष २०१० या कालावधीत ध्यानाद्वारे विशिष्ट अडचणीवर प्रश्न विचारून उत्तरे मिळवली. ही पद्धत ‘पृथ्वी आणि आप’ या तत्त्वांशी संबंधित आहे…
मानसिक शांतीशिवाय शारीरिक आरोग्य अपूर्ण आहे. नामस्मरणामुळे मनातील नकारात्मक विचार आणि भीती दूर होते, ज्यामुळे शरिरातील संप्रेरकांचे (हॉर्माेन्स) संतुलन उत्तम राहून आंतरिक आनंद मिळतो.
‘मनात सतत विचार येत रहाणे अथवा विचार करत रहाणे’, ही मनाची एक प्रक्रिया आहे. अनावश्यक विचारांचा व्यवहारी माणूस आणि साधक या दोघांनाही त्रास होत असतो…
‘वर्ष १९९९ पासून श्री. परशुराम प्रभुदेसाई यांनी साधनेला आरंभ केला. त्यांच्या घरी ३ मास सच्चिदानंद परब्रह्म डॉ. आठवले वास्तव्याला होते. त्या कालावधीत त्यांना अनेक संतांचा सहवास लाभला.