सासूबाईंना पूर्वी गप्पा-गोष्टी करायला पुष्कळ आवडायच्या; मात्र आता त्यांचे बोलणे पुष्कळ न्यून झाले आहे. ‘त्या आता शांत झाल्या आहेत’, असे मला वाटते.
‘‘मला मोक्ष म्हणजे काय ?’, हे ठाऊक नाही. मला केवळ गुरूंचे चरण हवे आहेत. मी माझ्या शेवटच्या श्वासापर्यंत गुरूंच्या चरणांची सेवा करत राहीन.’’
‘सच्चिदानंद परब्रह्म डॉ. आठवले यांच्या ८४ व्या जन्मोत्सवानिमित्त प्रभादेवी (मुंबई) येथे १७.५.२०२६ या दिवशी सनातन संस्थेच्या वतीने ‘श्री राजमातंगी महायज्ञा’चे आयोजन करण्यात आले होते. त्या वेळी साधिकेला आलेल्या विविध अनुभूती येथे दिल्या आहेत.
भारतीय वाद्यांच्या नादाचे चलत्चित्र पहाण्याआधी माझे डोके जड झाले होते आणि मला काहीही सुचत नव्हते. जेव्हा मी भारतीय वाद्यांचा नाद ऐकला, तेव्हा मला होणारे विविध त्रास दूर होऊन माझ्या शरिराला हलकेपणा … जाणवू लागला.
‘ज्येष्ठ शुक्ल षष्ठी या दिवशी सनातनच्या सूक्ष्म ज्ञानप्राप्तकर्त्या साधिका सुश्री मधुरा भोसले यांचा वाढदिवस झाला. त्यानिमित्त त्यांच्या आईच्या लक्षात आलेल्या त्यांच्या गुणवैशिष्ट्यांपैकी काही सूत्रे आपण २०.६.२०२६ या दिवशीच्या लेखात पाहिली. आज उर्वरीत सूत्रे पाहूया.
‘९ ते ११.१.२०२६ या कालावधीत रामनाथी (गोवा) येथील सनातनच्या आश्रमात साधनावृद्धी शिबिर झाले होते. त्या वेळी शिबिरात सहभागी झालेल्या साधकांना जाणवलेली सूत्रे आणि आलेल्या अनुभूती पुढे दिल्या आहेत.
त्या दिवशी मी ज्या विमानातून प्रवास करणार होते, त्या विमानाने नियोजित वेळेपेक्षा एक घंटा उशिरा उड्डाण केले. मी रात्री १० वाजता मुंबई विमानतळावर पोचले. तेव्हा एक अनोळखी तरुण माझ्याजवळ आला आणि म्हणाला, ‘‘तुम्ही माझ्या आजीसारख्या आहात. मी तुम्हाला घरी पोचवू का ?’’
सच्चिदानंद परब्रह्म डॉक्टर सूक्ष्म ज्ञानप्राप्तकर्त्या साधकांना मिळालेल्या अपूर्ण ज्ञानासंबंधी उपप्रश्न विचारतात. त्याचे उत्तर सूक्ष्म ज्ञानप्राप्तकर्ते साधक सूक्ष्मातील ज्ञानाद्वारे मिळवतात. त्यामुळे तो विषय परिपूर्ण होतो.
‘सोरटी सोमनाथ येथील ज्योतिर्लिंगाचे दिव्य अंश ठेवलेला चौरंग पाहून ‘त्या चौरंगावर शिवशंकरच विराजमान आहेत’, असे मला जाणवत होते.
मी सद्गुरु जाधवकाकांना त्याविषयी विचारल्यावर ‘साधना म्हणून या गोष्टी आपल्याला करता आल्या पाहिजेत. ‘ही गुरुसेवा आहे’, हा भाव न्यून पडतो; म्हणून चुका होतात’, याची जाणीव ते प्रेमाने करून देतात.