भारताचा इतिहास विकृत करण्यात आला. त्यामुळे तेलगू लोकांना त्यांच्या खर्या इतिहासाविषयी फारशी माहिती नाही. प्रोलय वेमा रेड्डी हा शूर राजा होऊन गेला. त्याने वर्ष १३२० मध्ये देशात प्रथमच इस्लामविरुद्ध गनिमी युद्धाचा वापर केला होता.
ऋषिमुनींनी सृष्टीचा खोलवर अभ्यास करून सनातन धर्माच्या परंपरा आपल्याला दिल्या आहेत. ‘प्रत्येक तत्त्वात ब्रह्म व्यापलेले आहे’, हे आपल्याला आदि काळापासून शिकवले आहे. हिंदु संस्कृतीत मंदिरांमध्ये आणि घरोघरी प्रतिदिन ‘सर्वेऽत्र सुखिनः ।’ (सर्व प्राणीमात्र सुखी होवोत), अशा प्रकारचे श्लोक म्हटले जातात.
आपल्याला हिंदु राष्ट्राच्या दिशेने तत्परतेने कार्य करण्याची आवश्यकता आहे. मला मिळणार्या संकेतानुसार हिंदु राष्ट्र स्थापनेचे कार्य निकटच्या भविष्यकाळात पूर्ण होणे शक्य होणार आहे;
२८ मे या दिवशी प्रसिद्ध झालेल्या लेखात आपण ‘ऐतिहासिक घटनांचे अचूक ज्ञान, हिंदुपदपादशाही आणि १८५७ चे स्वातंत्र्यसमर’, यांविषयी वाचले. आज या लेखाचा पुढचा भाग येथे देत आहोत.
भारताला स्वातंत्र्य मिळाल्याच्या ८० वर्षांनंतर स्वातंत्र्यवीर सावरकर यांच्या विचारांची काय आवश्यकता आहे, असा प्रश्न कुणाच्याही मनात निर्माण होईल. त्याला उत्तर असे, ‘शरीररूपी सावरकर जेवढे महत्त्वाचे होते, त्यापेक्षाही विचाररूपी सावरकर हे कालजयी आहेत आणि त्यांचे विचार हे प्रत्येक भारतियासाठी अमर आहेत.’
मी एक दिवस पोटावर हात ठेवून बाळाला ‘तू श्रीरामाचा दास आहेस’, असे सांगितले. ते ऐकल्यावर ‘पोटातील बाळ जोरात हालचाल करत आहे’, असे मला जाणवले.
मुंबईच्या उल्हासनगर येथे मोठ्या प्रमाणात सिंधी समाज आहे. ते सकाळपासून दुपारपर्यंत व्यवसाय करतात. दुपारनंतर ते त्यांचे कार्यालय किंवा दुकान बंद करून विश्रांती करण्यासाठी घरी जातात. हे लक्षात आल्यानंतर ख्रिस्ती धर्मप्रचारकांनी सिंधी लोकांची दुकाने दामदुप्पट दराने भाड्याने घेतली आणि तेथे प्रार्थनासभांचे आयोजन करणे चालू केले.
धर्माचरण आणि साधना यांनी प्राप्त होणारे आध्यात्मिक बळ हेच आज राष्ट्रापुढील प्रत्येक समस्येच्या निराकरणासाठी ऊर्जा पुरवू शकते. ‘धर्मशिक्षण देणे’ हे सनातन संस्थेचे एक महत्त्वाचे वैशिष्ट्य आहे.
एका सुसंस्कारित व्यक्तीमुळे अनेक सुसंस्कारित व्यक्ती घडतात, त्या व्यक्तींमुळे समाज सुसंस्कारित होतो आणि पुढे देशही सुसंस्कारित होतो. असे होणे, हीच हिंदु राष्ट्राची, म्हणजे रामराज्याची संकल्पना आहे. सच्चिदानंद परब्रह्म डॉ. आठवले यांनी साधकांना केवळ साधना शिकवली नाही, तर त्यांना सुसंस्कारित केले.
मंदिरे ही हिंदूंसाठी चैतन्याचे स्रोत आहेत. त्यासाठी मंदिर स्वच्छतेचेही उपक्रम विविध ठिकाणी राबवण्यात येत आहेत.