एकदा मला माझ्‍या शरिरात पुष्‍कळ दाह जाणवत होता. ‘पूर्ण अंगच भाजून निघत आहे’, अशी माझी अवस्‍था झाली होती. त्‍या वेळी सद़्‍गुरु सत्‍यवान कदम साधकांसाठी नामजपादी उपाय करत होते. या वेळी नामजप करत असतांना मला भारतमातेला होणार्‍या दुःखाची जाणीव होऊन पुढील कविता सुचली.

आम्‍ही सद़्‍गुरु दादांच्‍या घरून आरे तिठ्याकडे जातांना आमच्‍या समवेत सद़्‍गुरु दादांची ‘हँडबॅग’ घेतली होती. आम्‍ही दोघेही (अशोक आणि मी) ‘हँडबॅग’ आलटून पालटून गळ्‍यात घालून दुचाकीवरून प्रवास करत होतो. तेव्‍हा आमचे मन एकाग्र होऊन नामजप चालू झाला आणि आमचे शरीर हलके झाल्‍याचे जाणवले.