रामनाथी (गोवा) येथील सनातनच्या आश्रमात सेवा करणार्या श्रीमती मधु मेहता यांची साधिकेला लक्षात आलेली गुणवैशिष्ट्ये आणि त्यांच्यात जाणवलेले पालट येथे दिले आहेत.
साधकांना साधनेत पुढे नेण्याच्या तीव्र तळमळीमुळे पू. अण्णा दिवस-रात्र चिंतन करून प्रयत्न करत असत. त्यामुळे साधकांमध्ये आमूलाग्र पालट झालेला दिसून येत होता.
‘‘मला मोक्ष म्हणजे काय ?’, हे ठाऊक नाही. मला केवळ गुरूंचे चरण हवे आहेत. मी माझ्या शेवटच्या श्वासापर्यंत गुरूंच्या चरणांची सेवा करत राहीन.’’
झाडांना पाणी घालण्याची प्रक्रिया राहू दे. तुम्ही राहू नका. तुम्ही रहाता, म्हणजे तुमचा अहं रहातो. तुमचे अस्तित्व रहाते. सेवा करणार्याने हे लक्षात ठेवले पाहिजे.’’
श्री. प्रताप वंका (प्रतापदादा) हे भाग्यनगर (तेलंगाणा) येथील असून काही वर्षांपासून ते रामनाथी (गोवा) येथील सनातनच्या आश्रमातील अन्नपूर्णाकक्षात (स्वयंपाकघरात) सेवा करत आहेत.
आज काळानुसार रज-तमयुक्त वातावरणामुळे ‘मी माझी साधना एकटा करू शकेन’, अशी समाजाची स्थिती नाही. मनुष्याचा / कलाकाराचा एकट्याचा सत्त्वगुण बाह्य रज-तमयुक्त वातावरणाशी लढण्यास सक्षम नाही.
तानाजी मालुसरे यांच्याप्रमाणे वैयक्तिक गोष्टी बाजूला ठेवून ‘हिंदु राष्ट्रा’च्या कार्याला प्राधान्य द्यायला हवे. नातेसंबंध साधना म्हणून सांभाळावेत; पण लक्ष गुरुसेवेवर असावे.
‘वर्ष १९९९ पासून श्री. परशुराम प्रभुदेसाई यांनी साधनेला आरंभ केला. त्यांच्या घरी ३ मास सच्चिदानंद परब्रह्म डॉ. आठवले वास्तव्याला होते. त्या कालावधीत त्यांना अनेक संतांचा सहवास लाभला.
एकदा त्यांना सत्संगाला येण्यास उशीर झाला. तेव्हा त्यांनी स्वतःची चूक सांगून क्षमायाचना केली. ‘त्यांना त्यांच्या या चुकीची पुष्कळ खंत वाटली’, असे मला जाणवले.
कलेला साधनेची जोड दिली पाहिजे. असे केल्याने साधक-कलाकाराच्या मनात समर्पणाचा भाव निर्माण व्हायला लागतो आणि त्याचा मिथ्याभिमान गळून पडायला लागतो…