‘साधना म्हणजे स्वतःच्या अंतरंगाचा प्रामाणिकपणे शोध घेणे होय. ‘स्वतःला स्वीकारणे’ हा त्या शोधाचा पाया आहे. जेव्हा आपण स्वतःला ‘आहे तसे’ स्वीकारतो, तेव्हाच ईश्वर आपल्याला ‘हवे तसे’ घडवू लागतो.
प्रत्यक्षात शिक्षण, नोकरी, तसेच जीवनातील इतर क्षेत्रांत व्यक्ती नवीन पालट स्वीकारत जाते आणि त्यामुळे तिची प्रगती होते. त्याचप्रमाणे साधनेतही प्रत्येक टप्प्याला ‘स्वीकारणे’ हे अत्यंत महत्त्वाचे आहे.
‘१५.४.२०२६ या दिवशी माझे मोठ्या आतड्याचे शस्त्रकर्म झाले. भगवान श्रीकृष्ण, धन्वन्तरि देवता आणि गुरुमाऊली (सच्चिदानंद परब्रह्म डॉ. आठवले) यांच्या कृपेने माझे मोठे शस्त्रकर्म पार पडले…
जोपर्यंत साधक स्वतःची खरी सकारात्मक किंवा नकारात्मक मानसिक स्थिती स्वीकारत नाहीत, तोपर्यंत त्याला सुधारता येत नाही.
‘अवतारी गुरु असलेल्या सच्चिदानंद परब्रह्म डॉ. आठवले यांचे अवतारी रूप अन् कार्य यांची कीर्ती केवळ दाही दिशांनाच नव्हे, तर अगदी सप्तलोक अन् सप्तपाताळ येथपर्यंत पोचणार आहे’, हे त्रिकालाबाधित सत्य आहे !’
‘एकदा माझ्या एका नातेवाइकांनी त्यांच्या आस्थापनात चांगल्या नोकरीची संधी असल्याचे मला सांगितले आणि मला ‘ती नोकरी तू करशील का ?’, असे विचारले…
‘अनेक साधक वैयक्तिक कारणांसाठी अथवा विविध सेवांच्या निमित्ताने दुचाकी अथवा चारचाकी वाहनाने प्रवास करत असतात. दिवसभरातील काम किंवा सेवा यांचा वेळ वाचावा; म्हणून साधक रात्री लांबचा प्रवास करतात.
आज आपण ‘स्वतःची मानसिक स्थिती स्वीकारणे’, हे सूत्र आध्यात्मिक दृष्टीकोनातून जाणून घेऊया.
सेवेतील परिपूर्णता हे आंतरिक भावाचे प्रकटीकरण असते. हाच समर्पितभाव आपल्या प्रत्येक सेवेला आणि कृतीला उच्च स्तरावर घेऊन जातो.
साधकांची संख्या वाढल्यावर अनेक प्रकारच्या सेवा करण्याची संधी मिळणे दुर्मिळ होत जाते. त्यामुळे मिळालेली प्रत्येक सेवा साधकांनी तळमळीने आणि भावपूर्ण अन् परिपूर्ण रितीने करायला हवी.