बुद्धीचे कार्य संपले-थांबले, म्हणजे श्रद्धेचे आरंभते. बुद्धीने श्रद्धेचे आसन मांडून ठेवावे; पण आपणच त्यावर बसू नये.

सर्व क्रियांमध्ये भगवंत पहाणे, म्हणजे ‘क्रियायोग’ होय. ‘सर्व क्रिया भगवंताच्याच आहेत’, असा दृढनिश्चय झाला म्हणजे ‘क्रियायोग’ साधला. भगवंताची चव स्वयमेव असल्याकारणाने त्याला लौकिक कोणत्याही गोष्टीची आवश्यकता भासत नाही.

एखाद्या माणसाचे तोंड आल्यावर पोटामध्ये भूक असूनसुद्धा त्याला खाता येत नाही किंवा अन्नाची चव लागत नाही. त्याचप्रमाणे आतमध्ये भगवंताचे प्रेम असूनसुद्धा आपण बाहेर प्रपंचामध्ये आसक्त असल्यामुळे भगवंताच्या नामाची गोडी वाटत नाही.

कमलपत्र २४ घंटे पाण्यात असते; पण कधी कुजत नाही. त्याच्यावर पाण्याच्या थेंब टाकला, तर मोती ठेवल्यासारखे वाटते. पाणी चिकटत नाही; म्हणून पाण्याचा मोती होतो. सत्कर्माचा मोती व्हावयाचा असेल, तर ते अहंकार आणि आसक्ती यांना चिकटता कामा नये.

मनुष्याला खर्‍या सुख-दुःखाचे ज्ञान नसते. तो ‘आपल्या मनाप्रमाणे होणे म्हणजे सुख’ आणि ‘मनाविरुद्ध होणे म्हणजे दुःख’, असे समजतो.