न्यायालयाचा निर्णय हा मूर्तीचे पावित्र्य जपण्यासाठी धर्मशास्त्रीय भूमिकेचा विजय आहे. या निर्णयाविषयी आम्ही समाधानी आहोत, असे महाराष्ट्र मंदिर महासंघाचे राष्ट्रीय संघटक श्री. सुनील घनवट यांनी सांगितले.
दक्षिण भारतात शास्त्रोक्त पद्धतीने मूर्तीचे संवर्धन होऊ शकते, तर महाराष्ट्रात का नाही ? अनेक थोर संतांनी मस्तक टेकवले, त्या मूर्तीचे संवर्धन करण्याच्या नावाखाली आज धर्मशास्त्रातील जाणकार आणि धर्माचार्य यांचे मत विचारात न घेता मूर्तीवर पुन्हा एकदा रासायनिक लेपन करण्याचा अट्टहास का केला जात आहे ?
अशी मागणी का करावी लागते ? इतर धर्मियांच्या संदर्भात असे धाडस प्रशासनाने दाखवले असते का ?
मोरगाव येथील श्री मयुरेश्वर गणपति मंदिरात ऐतिहासिक अनमोल ठेवा उजेडात आला आहे. राज्य पुरातत्व आणि संग्रहालय संचालनालयाच्या वतीने मंदिरात चालू असलेल्या संवर्धन आणि जीर्णोद्धार यांच्या कार्यात अत्यंत दुर्मिळ असे २ प्राचीन ‘ताम्रपट’ (तांब्याच्या पट्ट्यांवरील शिलालेख) सापडले आहेत.
प्रशासन देवतांच्या मूर्तींच्या संदर्भातील कुठलाही निर्णय धर्माचार्यांना विचारून का घेत नाही ? अन्य पंथियांच्या श्रद्धास्थानांच्या संदर्भात त्यांचा असा मनमानीपणा करण्याचे धाडस झाले असते का ?
गेल्या वर्षी जिल्ह्यातील कोटला येथे असलेल्या वनखंडेश्वर महादेव मंदिरात उत्खननाच्या वेळी ४० किलोहून अधिक वजनाची कुषाणकालीन नाणी सापडली होती. किमान २ सहस्र वर्षे जुनी असल्याचा अनुमान असलेली ही नाणी आता गायब झाली आहेत.
मूर्तीचे संवर्धन करणार म्हणजे नेमके काय करणार ?, याची माहिती भाविकांना अगोदर कळली पाहिजे. तसेच संवर्धन करण्यापूर्वी प्रशासनाने धर्माचार्चांचे मार्गदर्शन घेतले आहे का ?, हेही स्पष्ट झाले पाहिजे !
पूर्वी मुसलमान आक्रमकांनी हिंदूंची मंदिरे पाडून तेथे मशिदी उभारल्याच्या असंख्य घटना घडल्या आहेत. त्या दृष्टीने या मशिदीचेही सर्वेक्षण होऊन सत्य जनतेसमोर आले पाहिजे !
सौंदळ येथील ही मानवाकृती देखील अशाच प्राचीन वारशाचा भाग असण्याची शक्यता असून या स्थळाचा पुरातत्त्वीय आणि शास्त्रीय अभ्यास होण्याची आवश्यकता व्यक्त केली जात आहे.
आजपर्यंत ३ वेळा रासायनिक प्रक्रियेद्वारे झीज अल्प करण्याचा प्रयत्न केला गेला; मात्र रासायनिक लेपन कुचकामी असून यामुळे मूर्तीची हानी होत आहे.