मराठी भाषेतील लेख वाचत असतांना मला जरी वेळ लागत असला, तरीही मला आनंद मिळत होता. मी मराठी दैनिक ‘सनातन प्रभात’ वाचत असतांना त्यातील सूत्रे माझ्या अंतर्मनात जात होती आणि माझी भावजागृतीही होत होती’, असे माझ्या लक्षात आले.’
सेवा करतांना माझ्या मनात सतत ‘गुरुदेवांना काय आवडेल ?’, असा विचार येत असे. मीही तसाच भाव ठेवून ही सेवा करण्याचा प्रयत्न केला आणि त्यामुळे ‘देवच सगळे सुचवतो आणि कार्यही करून घेतो’, हे मला अनुभवता आले.
योगतज्ञ दादाजींनी त्यांच्या सर्व भक्तांना एका खोलीत हालचाल न करता गोलाकार बसण्यास सांगितले. त्यांनी नागदेवतेला मनोमन प्रार्थना केली आणि भक्तांना सांगितले, ‘‘आपल्या प्रार्थनेमुळे नागदेवता येथे येण्यास सिद्ध झाल्या आहेत.
नववर्षानिमित्त सभा भरली होती. तेथे सर्व देवता जमल्या होत्या आणि प्रत्येक जण श्रीविष्णूच्या चरणांजवळ जाऊन काही ना काही अर्पण करत होते.
सच्चिदानंद परब्रह्म डॉ. आठवले : तू किती भाग्यवान आहेस ! तुला चांगली आई मिळाली, नाहीतर बर्याच दैवी बालकांचे आई-वडील त्यांना साधनेत विरोध करतात.’
‘वर्ष २००३ मध्ये श्रीचित्शक्ति (सौ.) अंजली गाडगीळ या साधनेमध्ये नवीनच होत्या. या काळात सनातनचे सेवाकेंद्र फोंडा (गोवा) येथील ‘सुखसागर’ येथे होते…
आपण करत असलेला प्रत्येक संपर्क हा एक भावप्रयोग असायला हवा. प्रत्येक क्षणी आपली भावजागृती व्हायला हवी. संपर्काची सेवा करतांना ‘आपल्या मनात किती प्रमाणात भाव जागृत होता ?’, याची नोंद ठेवावी.
ती शक्ती माझ्याजवळ असलेल्या प.पू. भक्तराज महाराज, त्यांचे शिष्य सच्चिदानंद परब्रह्म डॉ. आठवले यांच्या छायाचित्रांकडे आणि श्रीकृष्णाच्या चित्राकडे पहात मागे सरकली अन् दिसेनाशी झाली.
‘गुरुदेवांनी कलियुगातील सर्वसाधारण मनुष्याला सहज आकलन होणारी, साधी अन् सोपी स्वभावदोष आणि अहं निर्मूलनाची प्रक्रिया सांगून मानवजातीच्या कल्याणाचे मर्मच सांगितले आहे.
‘सद्गुरु अनुराधा वाडेकर आणि पू. (सौ.) संगीता जाधव या धर्मप्रचारक आहेत. दोघीही श्री गुरूंच्या चरणी एकरूप झाल्या आहेत. मला साधनेत त्यांनी पदोपदी केलेले साहाय्य आणि अनुभवलेली त्यांची प्रीती याविषयीची सूत्रे येथे दिली आहेत.