श्री. प्रताप वंका (प्रतापदादा) हे भाग्यनगर (तेलंगाणा) येथील असून काही वर्षांपासून ते रामनाथी (गोवा) येथील सनातनच्या आश्रमातील अन्नपूर्णाकक्षात (स्वयंपाकघरात) सेवा करत आहेत.
माझे स्वभावदोष माझ्या लक्षात आले. ‘माझे स्वभावदोष दूर करण्यासाठी गुरुदेवांनीच माझ्याकडून अपेक्षित प्रयत्न करून घ्यावेत’, अशी मी त्यांच्या चरणी प्रार्थना करते.
पडद्यावरील (स्क्रीनवरचे) प.पू. गुरुमाऊलींचे छायाचित्र पहात असतांना ‘त्यांच्या आज्ञाचक्रातून पांढरा प्रकाश बाहेर पडत आहे’, असे मला जाणवले…
आपण भगवंताला पाहू शकत नाही; पण मी आश्रमात आल्यावर मला समजले, ‘भगवंत सर्वांना माणसाच्या रूपात कसा साहाय्य करू शकतो. सध्याच्या व्यवहारी जगात एवढा मोठा आश्रम साधना आणि सेवा करणार्या सहस्रो भक्तांना निवारा आणि प्रसाद देतो.’
आम्ही सेवेहून घरी परत येईपर्यंत आई घरी एकटीच असायची. तिच्या श्रद्धेमुळे ‘गुरुदेव सतत तिच्या समवेत आहेत’, असे तिला जाणवायचे. एकदा ती घरी एकटी असतांना तिला सूक्ष्मातून प.पू. गुरुदेवांचे दर्शन झाले.
एरव्ही मला रात्री शांत झोप लागत नाही. त्यामुळे मी अस्वस्थ असते. …; मात्र आश्रमात मला अगदी शांत झोप लागली. मला रात्री झोपायला उशीर होत असला, तरीही प्रतिदिन सकाळी मला ताजेतवाने जाणवत होते.
‘आश्रमातील साधकांचे अतिशय पवित्र विचार, आचार आणि उच्चार ’, हे सर्व अध्यात्माला धरून आहे. साधकांचे गोड बोलणे, त्यांनी शांतपणे समजावून सांगणे, अन्नपूर्णा कक्ष, … असा उत्तम आणि शिस्तबद्ध कार्याचा आदर्श नमुना आहे.
‘पूर्वी मी आश्रम स्तरावरील सेवा (स्वयंपाकघरात साहाय्य, खोल्यांची स्वच्छता, सुरक्षेशी संबंधित सेवा) मनापासून करत नव्हतो…
एक साधिका श्री गणेश मंदिर आणि रामशिळा शाळीग्राम यांच्याविषयी माहिती सांगत होती. तेव्हा माझा भाव जागृत झाला. मला रामशिळा शाळीग्राम जिवंत भासत होता. मला आई श्री भवानीच्या मंदिरातही पुष्कळ चैतन्य जाणवत होते.
त्या मला म्हणाल्या, ‘‘देवाने मला आश्रमात रहाण्याची संधी दिली आहे. येथे आपल्याला सर्व मिळते. घरी आपण सर्वच कामे करतो. मग येथे करायला काय अडचण आहे ?’’