योगतज्ञ दादाजींनी त्यांच्या सर्व भक्तांना एका खोलीत हालचाल न करता गोलाकार बसण्यास सांगितले. त्यांनी नागदेवतेला मनोमन प्रार्थना केली आणि भक्तांना सांगितले, ‘‘आपल्या प्रार्थनेमुळे नागदेवता येथे येण्यास सिद्ध झाल्या आहेत.
‘गुरुदत्त सामाजिक संस्थे’चे सचिव फुलचंद रोकडे यांनी योगतज्ञ प.पू. दादाजी वैशंपायन वृद्धाश्रमातील आजी-आजोबांना घरी निमंत्रित करून पुरणपोळी-आमरसाच्या धोंडे जेवणाची मेजवानी दिली.
मी अलगद जवळच असलेल्या गुलाब आणि वाळलेल्या तुळशीच्या झुडपांवर धाडकन न पडता, अलगद कुणी उचलून झुडुपांवर ठेवल्याप्रमाणे पडले होते. माझा मानेपासूनचा वरचा भाग सचेतन होता; पण धड अचेतन झाले होते.
आसुरी शक्तीचा पगडा नष्ट होतांना व्हेरी सॉरी, व्हेरी सॉरी; म्हणून तिने शरणागती घेतली. तेव्हापासून व्यवस्थित कपडे घालून ती फिरू लागली. शनिवारी दुपारी २४ घंटे झाल्यावर सर्वांना पूर्ण निश्चिती झाली.
‘तुझे आहे तुजपाशी’ या संतवाणीप्रमाणे ज्याचा त्याने शोध घेत जावा. मनाची स्थिती केवळ स्वतःशीच निगडित असावी. अन्य कुठेही संपर्क नसावा. हे प्रगत होऊ पहाणार्या साधकांना परत परत सांगू इच्छितो.’
चंदनाचा सुगंध दरवळत होता; परंतु प्रत्यक्षात धूप, उदबत्त्या इत्यादी काहीच लावलेले नव्हते. यज्ञावरील होमासाठी अग्नी, समिधा आणि इतर साहित्य एकत्र केले होते.
कल्याणचे योगतज्ञ प.पू. दादाजी वैशंपायन यांनी काळी विद्या जाणणार्या त्या साधूच्या विळख्यातून साधकाची कशी सुटका केली, याची ही ‘चक्षुर्वै सत्यम् ।’ म्हणजे ‘जे प्रत्यक्ष डोळ्यांनी दिसते, तेच सत्य आहे’, अशी रोमांचक कथा आहे. ४ मे २०२६ या दिवशी यातील काही भाग पाहिला. आज उर्वरित भाग पाहू.
‘एक साधक एका साधूच्या नादी लागला; परंतु नंतर तो साधू भोंदू असल्याचे त्याच्या लक्षात आले. कल्याणचे योगतज्ञ प.पू. दादाजी वैशंपायन यांनी काळी विद्या जाणणार्या त्या साधूच्या विळख्यातून साधकाची कशी सुटका केली, याची ही ‘चक्षुर्वै सत्यम् ।’ म्हणजे ‘जे प्रत्यक्ष डोळ्यांनी दिसते, तेच सत्य आहे’, अशी रोमांचक कथा आहे.
अहंकारविरहित आणि निःस्वार्थ भावनेने कोणत्याही संस्थेचे कार्य केले, तर त्या संस्थेची प्रगती निश्चित होते. योगतज्ञ प.पू. वैशंपायन यांच्या सान्निध्यात चालू असलेले ‘दत्त मंदिर संस्था आणि गुरुदत्त सामाजिक, सांस्कृतिक संस्थेचे कार्य तालुक्यासाठी प्रेरणादायी आहे’, असे विधान ह.भ.प. राम महाराज झिंजुर्के यांनी केले.
