देवापुढे विनम्र होऊन इच्छित गोष्ट तळमळीने मागणे, याला ‘प्रार्थना’ म्हणतात. प्रार्थनेत आदर, प्रेम, विनवणी, श्रद्धा आणि भक्तीभाव या गोष्टी अंतर्भूत आहेत. प्रार्थना करतांना भक्ताची असमर्थता, तसेच शरणागती व्यक्त होत असते अन् तो कर्तेपण ईश्वराला देत असतो.
सद्गुरु हेच शिष्याचे सर्वस्व असते. स्वतःची सेवा करतांना इतरांना त्रास होत नाही ना ? किंवा त्यांच्या सेवेत अडथळा येत नाही ना ?, याची काळजी शिष्य घेतो. शिष्याच्या कोणत्याही कृतीमुळे इतरांच्या मनात त्याच्याविषयी, गुरूंविषयी किंवा अन्य कुठलेही विकल्प नसतात.
अध्यात्मात प्रकृतीनुसार साधना आणि क्षमतेनुसार साधना यांना सर्वांधिक महत्त्व आहे. व्यक्ती त्याच्या प्रकृतीनुसार कर्म करतो, तर त्याच्या क्षमतेनुसार त्याला त्या कर्मांत यश प्राप्त होते…
कलेला साधनेची जोड दिली पाहिजे. असे केल्याने साधक-कलाकाराच्या मनात समर्पणाचा भाव निर्माण व्हायला लागतो आणि त्याचा मिथ्याभिमान गळून पडायला लागतो…
दुसरी मानसिक अवस्था, म्हणजे रुग्णांनी वास्तवापेक्षा स्वतःला अत्यंत श्रेष्ठ समजणे. या रुग्णांमध्ये कृती पुष्कळ भरभर करणे आणि स्वतःला पुष्कळ मोठे समजून दुसर्याला तुच्छ लेखणे इत्यादी लक्षणे आढळतात.
‘सच्चिदानंद परब्रह्म डॉक्टरांनी आध्यात्मिक प्रवासात विविध योगमार्गांचे ज्ञान मिळवले आणि त्यांचा अनुभव घेतला. त्यामुळे त्यांना अध्यात्मातील विविध अंगांची सखोलता, महत्त्व, तसेच मर्यादाही लक्षात आल्या.
४ सप्टेंबर २०२५ या दिवसापासून प्रत्येक गुरुवारी चालू झालेल्या लेखमालेत आपण ‘गायन, वादन, नृत्य आणि नाट्य’, या कलांची माहिती घेत आहोत. या कलांच्या सादरीकरणाचा उद्देश काळाच्या प्रभावामुळे पालटत असला, तरी ‘कलेकडे केवळ कला म्हणून न पहाता कलेतून आध्यात्मिक उन्नती कशी साधावी’, हे येथे पाहूया.
सामान्यतः शिष्य गुरु आणि गुरुकृपा यांसाठी प्राणांसहित काहीही अर्पण करण्यास सिद्ध असतो. साधकांचे परमभाग्य आहे की, गुरुदेव साधकांच्या रक्षणासाठी कोणत्याही स्तराला दुःख सोसण्यास सिद्ध आहेत. याबद्दल कृतज्ञता व्यक्त करावी तेवढी थोडीच !
सच्चिदानंद परब्रह्म डॉ. आठवले यांनी गुरुकृपायोगानुसार साधना सांगतांना साधनेतील १० प्रमुख तत्त्वे मांडतांना साधकांची प्रकृती, त्यांचे स्वभावदोष आणि अहं, तसेच त्यांच्यात देवाप्रती असणारा उपजत भाव यांचाही अभ्यास करून साधनेसाठी विविध मार्ग उपलब्ध करून दिले.
आपल्या मनाचे मंथन करून व्यक्तीमत्त्वातील स्वभावदोष बाहेर काढण्यासाठी सच्चिदानंद परब्रह्म गुरुदेवांनी स्वभावदोष आणि अहं निर्मूलन प्रक्रियेचा पर्वत उचलून मनाचे मंथन होण्यासाठी तो साधकांच्या मनात ठेवला आहे.