‘या लेखाच्या मागील भागात आपण ‘साधक-कलाकाराला त्याच्या साधनेत सत्सेवेमुळे होणारे लाभ आणि कला क्षेत्रातील मान्यवर कलाकारांनी सांगितलेले सत्सेवेचे महत्त्व’ पाहिले. आजच्या लेखात आपण … समजून घेणार आहोत.
दैनंदिन व्यवहारातील कामांमध्ये आपल्याला भगवंताचा विसर पडतो. सत्सेवेमुळे भगवंताशी अनुसंधान टिकून रहाण्यास साहाय्य होते.
संगीत कला ही केवळ मनोरंजनासाठी नसून ते जनजागृती, भक्तीचा प्रसार आणि मनःशुद्धी यांचे प्रभावी माध्यम आहे. जेव्हा कलाकार आपली कला ईश्वरभक्ती, संस्कारवर्धन आणि समाजहित यांसाठी अर्पण करतो, तेव्हा ती साधक-कलाकाराची सत्सेवाच बनते.
पूर्वी संत तुकाराम महाराज, संत नामदेव महाराज, यांसारखे अनेक संत कीर्तनाद्वारे, तसेच भजने आणि अभंग गाऊन भगवंताच्या गुणांचे वर्णन करत. कलेला माध्यम बनवून त्यांनी ईश्वराचा साक्षात्कार अनुभवला.
आज काळानुसार रज-तमयुक्त वातावरणामुळे ‘मी माझी साधना एकटा करू शकेन’, अशी समाजाची स्थिती नाही. मनुष्याचा / कलाकाराचा एकट्याचा सत्त्वगुण बाह्य रज-तमयुक्त वातावरणाशी लढण्यास सक्षम नाही.
चांदणी चांगली नर्तिका होती. तिला तीव्र शारीरिक त्रास असूनही नृत्य करतांना तिने कधीही सवलत घेतली नाही, म्हणजे नृत्यातील वैशिष्ट्यपूर्ण हालचाली करतांना जेवढी ऊर्जा लागते, तेवढी ऊर्जा ती वापरत असे.
५.६.२०२६ या दिवशी कु. चांदणी आसोलकर हिचे निधन झाले. आज तिच्या निधनानंतरचा ११ वा दिवस आहे. त्यानिमित्त ‘महर्षि अध्यात्म विश्वविद्यालयाच्या संगीत विभागातील साधिकांच्या लक्षात आलेली तिची गुणवैशिष्ट्ये येथे दिली आहेत.
संतांची उपस्थिती आणि सर्व साधकांचे भावाच्या स्तरावरील प्रयत्न, यांमुळे आध्यात्मिक त्रास दूर होऊन शिबिरार्थी साधकांना शिबिराचा आध्यात्मिक स्तरावर लाभ घेता आला.
आरंभीच्या टप्प्याला एखादी व्यक्ती जेव्हा कला शिकायला प्रारंभ करते, तेव्हा ती सर्वसामान्य व्यक्तींप्रमाणेच असते. जसजसा कलाकार कलेतील थोडा पुढचा टप्पा गाठायला लागतो, तसतशी लोकांच्या स्तुतीमुळे त्याची …
गायन, वादन, नृत्य, चित्रकला, रांगोळी काढणे इत्यादी कलांची निर्मिती ही ईश्वरप्राप्तीसाठीच झालेली आहे. ईश्वरच या कलांचे उगमस्थान असल्याने एका स्थितीनंतर या सर्व कलांचे अद्वैतच अनुभवायला येते…