साधकांना साधनेत पुढे नेण्याच्या तीव्र तळमळीमुळे पू. अण्णा दिवस-रात्र चिंतन करून प्रयत्न करत असत. त्यामुळे साधकांमध्ये आमूलाग्र पालट झालेला दिसून येत होता.
‘‘मला मोक्ष म्हणजे काय ?’, हे ठाऊक नाही. मला केवळ गुरूंचे चरण हवे आहेत. मी माझ्या शेवटच्या श्वासापर्यंत गुरूंच्या चरणांची सेवा करत राहीन.’’
संतांची उपस्थिती आणि सर्व साधकांचे भावाच्या स्तरावरील प्रयत्न, यांमुळे आध्यात्मिक त्रास दूर होऊन शिबिरार्थी साधकांना शिबिराचा आध्यात्मिक स्तरावर लाभ घेता आला.
पू. अण्णा ‘साधक कुठे न्यून पडले ?’, याची त्यांना जाणीव करून देतात. काही वेळा ते साधकांचे स्वभावदोष आणि अहं यांची कठोरपणे जाणीव करून देऊन ‘त्या साधकांनी कुठे अन् कशा प्रकारे सुधारणा केल्या पाहिजेत ?’, हेही स्पष्टपणे सांगतात.
‘मे २०२५ मध्ये झालेल्या ‘सनातन राष्ट्र शंखनाद महोत्सवा’च्या वेळी तेथे आलेले सनातनचे संत आणि सद्गुरु यांच्या वागण्यात वात्सल्यभाव जाणवल्याने मला सच्चिदानंद परब्रह्म गुरुदेवांच्या भक्तवत्सल रूपाचे दर्शन घडले.
‘येणार्या आपत्काळात वैद्यकीय सुविधा किती प्रमाणात उपलब्ध होऊ शकतील ?’, हे ठाऊक नाही; पण ‘संतांनी सांगितलेला नामजप आपल्या आजारावर कशा प्रकारे परिणाम करू शकतो ?’, हे मला या प्रसंगातून शिकायला मिळाले.
गोवा येथे १७ ते १९ मे या कावलाधीत होणार्या सनातन राष्ट्र शंखनाद महोत्सवासाठी विश्व हिंदु परिषदेचे राष्ट्रीय उपाध्यक्ष डॉ. मोहन मंघनानी यांना नुकतेच निमंत्रण देण्यात आले.
श्रीमती लक्ष्मीदेवी पै यांनी मनोगत व्यक्त करतांना सांगितले, ‘‘प्रत्येक प्रसंगात भगवंत आमच्याकडून सर्वकाही करवून घेतो, अशी ठाम श्रद्धा असेल, तर सर्व काही शक्य आहे.’’
पू. अण्णांच्या संदर्भात चिरंतचा विशेष भाव आहे. ‘पू. अण्णांनी सांगितलेले सर्व योग्य असते आणि त्यांनी सांगितलेलेच करायचे’, असे त्याला वाटते. एकदा पू. अण्णांनी त्याला नामजप करायला सांगितला होता. त्याने त्यांनी करायला सांगितलेला नामजप पूर्ण करण्याचा पुष्कळ प्रयत्न केला.
पुत्तुर येथील साधकांना काही अडचण आली, तर ते मामांचे मार्गदर्शन घेतात. मामा त्यांना भावाच्या स्तरावर मार्गदर्शन करतात. श्री. सांतप्पामामा म्हणजे पुत्तुर येथील साधकांचा आधारस्तंभच आहेत. ‘साधकांना साहाय्य करणे, त्यांची काळजी घेणे आणि त्यांना पुढे जाण्यासाठी प्रोत्साहन देणे’, असे अनेक गुण त्यांच्यामध्ये आहेत.