‘१७.५.२०२६ या दिवशी मी मुंबई येथील श्री राजमातंगीदेवी यज्ञाचे थेट प्रक्षेपण पहात होतो. त्या वेळी मला देवद (पनवेल) येथील सनातनच्या आश्रमाच्या परिसरातील वातावरणात पालट झाल्याचे जाणवले……
‘देवीसह अनेक ऋषिमुनी आणि संत सूक्ष्म रूपाने तेथे उपस्थित राहून नियोजित महायज्ञ निर्विघ्नपणे पार पडणार असल्याची जणू ग्वाही देत आहेत’, असे मला जाणवले.
‘सनातनचे आश्रम म्हणजे हिंदु राष्ट्राच्या स्थापनेसाठी अविरत झटणार्या साधकांची आध्यात्मिक शाळा ! आगामी पावसाळ्याच्या दृष्टीने आश्रम आणि सेवाकेंद्रे या ठिकाणी पूर्वसिद्धता करण्यात येत आहे.
पू. आबा देवद आश्रमात आल्यापासून ते स्वतःहूनच ‘श्रीराम जय राम जय जय राम ।’ हा नामजप करतात. आता आपल्या सर्वांना काळानुसार तोच नामजप करायला सांगितला आहे…
आश्रमातील वातावरणात आमचा संपूर्ण दिवस चांगला गेला. येथे राहून मी प्रतिदिन संध्याकाळी १० मिनिटे नामजप करण्याचा आणि साधकांच्या समवेत राहून साधना करण्याचा निश्चय केला. देवद (पनवेल) येथील सनातन आश्रमाला पुन्हा भेट देण्याचा योग आला, तर मी निश्चितच माझे भाग्य समजेन.’
काकूंचे वय अधिक असूनही त्या सेवा करतांना कधीच थकत नाहीत. काकूंचा सेवेचा उत्साह जसा सकाळी असतो, तसाच तो रात्रीपर्यंत टिकून रहातो. ‘तरुणांनाही लाजवेल’, अशी सेवा काकू करतात.
‘एखाद्या वस्तूची खरेदी करायची असल्यास इतर आश्रमांनाही त्या साहित्याची आवश्यकता आहे का ? खरेदी करतांना किती प्रमाणात साहित्य घ्यायचे आहे ?’, याचा अभ्यास करून त्याप्रमाणे त्या खरेदी करत असत.
प.पू. जोशीबाबा बाहेरचे काही खात नाहीत; म्हणून कुंदाताईंनी पहाटे ४ वाजता उठून स्वतः त्यांचा स्वयंपाक, तसेच नैवेद्य बनवला होता. ही त्यांची सेवावृत्ती पाहून माझी भावजागृती झाली.
संपूर्ण कार्यक्रमात पू. भार्गवराम अत्यंत शांत होते. त्यांनी कोणताही हट्ट केला नाही. आदल्या रात्री उशिरा झोपूनही ते सकाळी लवकर सिद्ध झाले. त्यांना भूक किंवा तहान लागल्याचे त्यांनी एकदाही सांगितले नाही.
आम्ही सात्त्विक उत्पादनांशी संबंधित सेवा करण्यासाठी गेलो. तेथील सेवा करण्याची पद्धत अतिशय नियमबद्ध असल्याने अल्पावधीत अधिक फलनिष्पत्ती देणारी वाटली. त्या ठिकाणी मला अष्टगंधाचा सुगंध येत होता.