सद्गुरु राजेंद्र शिंदे यांच्या आईचे निधन झाले. त्याच दिवशी ते ‘आईच्या लिंगदेहाला पुढे जाण्यात कोणताही अडथळा येऊ नये’, या दृष्टीने नामजपादी उपायही करत होते आणि त्याच वेळी साधकांचा आढावा घेऊन त्यांना साधनेची दिशाही देत होते.
रामनाथी, गोवा येथील सनातनच्या आश्रमात सेवा करणार्या सौ. सुजाता अशोक रेणके यांना होणार्या पोटदुखीच्या त्रासावर उपाय म्हणून सद्गुरु राजेंद्र शिंदे यांनी दिलेला नामजप केला. तो केल्यावर सौ. रेणके यांना आलेल्या अनुभूती येथे दिल्या आहेत.
‘सनातन संस्थेचे कार्य आरंभी एखाद्या लहानशा वेलीप्रमाणे होते आणि आज त्याचे वटवृक्षात रूपांतर झाले आहे’, असे वाटून माझा भाव जागृत झाला अन् माझ्याकडून गुरुदेवांच्या चरणी कृतज्ञता व्यक्त झाली.’
देवीची आरती चालू असतांना ‘श्री राजमातंगीदेवी कमळावर बसलेली आहे’, असे मला सूक्ष्मातून दिसले. तेव्हा माझी भावजागृती होऊन माझा श्री राजमातंगीदेवीचा नामजप आपोआप चालू झाला.
निवेदक राजमातंगी देवीविषयीची माहिती सांगत असतांना ‘केवळ गुरुमाऊलींच्या (सच्चिदानंद परब्रह्म डॉ. आठवले यांच्या) कृपेमुळे आपल्याला इतके दुर्मिळ ज्ञान ऐकायला मिळत आहे’, असे वाटून मला गुरुमाऊलींच्या प्रती पुष्कळ कृतज्ञता वाटत होती.
सद्गुरु राजेंद्र शिंदे यांनी सूक्ष्मातून आधीच ‘आईंच्या डोक्याच्या दोन्ही बाजूंना त्रास आहे’, हे ओळखले होते. यावरून ‘अध्यात्मशास्त्र किती श्रेष्ठ आहे !’ आणि ‘सद्गुरु राजेंद्रदादा यांच्यात सूक्ष्मातून जाणण्याची क्षमता अफाट आहे’, हे माझ्या लक्षात आले.
साधारण दुपारी ४.५० वाजता उपस्थित यजमानांकडून कुंकूमार्चन करण्यास आरंभ झाला. त्यापूर्वी यज्ञकुंडाच्या वरच्या बाजूला सूक्ष्मातून मोठ्या प्रमाणात देवतांची उपस्थिती असल्याचे मला जाणवले…
स्वभावदोषांमुळे आरंभी सासूबाईंची सेवा करतांना संघर्ष होणे आणि चिंतन केल्यावर ‘सासूबाईंच्या समवेत देवाण-घेवाण हिशोब असल्याने ‘देवाने ही सेवा दिली आहे’, हे लक्षात येणे
माझ्याकडून ‘ॐ शिवं दत्तं गायत्री सरस्वती महालक्ष्मी प्रणमाम्यहम् ॐ ।’, हा मंत्र आपोआप वारंवार म्हटला जात होता. तेव्हा मला शिव आणि योगतज्ञ प.पू. दादाजी वैशंपायन यांचे दर्शन झाले.
आश्रमात आल्यावर माझा नामजप आणि उपाय मनापासून होत होते. त्यामुळे मला मनातून शांत वाटत होते. ‘दगदगीच्या जीवनात ही शांतता किती महत्त्वाची असते !’, हे माझ्या लक्षात आले…