संतांचा सत्संग मिळूनही स्वतःत पालट न करणे म्हणजे स्वतःचीच फसवणूक !

विषयाची आवड न्यून झाल्याविना भगवंताची आवड निर्माण होणारच नाही.  नाम घेतले आणि चिंता, दुःख दूर झाले नाही, याचा अर्थ नाम घेतलेच नाही. श्रवणाचे रूपांतर नामाविषयी प्रेम निर्माण होण्यात व्हावे. माणसाला श्रवण वर्ज्य वाटते; कारण त्याला स्वतःचे काहीच सोडायचे नसते. सत्पुरुषांजवळ बसून चार शब्द ऐकावेसे वाटले पाहिजे, ही पहिली परीक्षा ! वागण्यात खरा पालट होणे, हा खरा सत्संग. पालट झाला नाही, तर सत्संग घडलाच नाही. आम्ही संतांना केवळ सल्ला विचारतो आणि वागतांना वागायचे तसे वागतो. ही स्वतःचीच फसवणूक असते.

– वि.श्री. काकडे (साभार : ग्रंथ ‘चिंतन’)