‘‘तुम्ही ज्या घरांत जात होता, तिथे तिथे मला तुमच्या रूपात सूक्ष्मातून स्वामी समर्थ झोळी घेऊन जात आहेत’, असे दिसत होते. त्यामुळे मला अर्पण देण्याची इच्छा झाली.
वर्ष २०२५ मध्ये मी पहिल्यांदाच सनातन संस्थेच्या गुरुपौर्णिमेच्या कार्यक्रमात सहभागी झाले होते. तेथे सर्व जण मला पहिल्यांदाच भेटले, तरी ‘सगळे माझेच आहेत. एक परिवारच आहे’, असे मला वाटत होते.
गुरुपौर्णिमेच्या दिवशी प्रत्यक्ष पूजन चालू झाल्यावर ‘मी स्वतः सूक्ष्मातून पूजन करत आहे आणि सनातनचे तिन्ही गुरु व्यासपिठावर उपस्थित आहेत’, असे मला जाणवले.
गुरुपौर्णिमेच्या दिवशी पूजेची सिद्धता करतांना मला पुष्कळ चैतन्य आणि आनंद जाणवत होता. ‘प.पू. डॉक्टर तेथे बसले आहेत’, असे मला जाणवत होते.’
मला सेवा करतांना स्वतःचे अस्तित्व जाणवत नव्हते. ‘गुरुपौर्णिमा महोत्सव’ संपवून घरी जातांना साधकांनी ‘सेवा चांगली झाली’, असे मला सांगितले, तेव्हा ‘प.पू. गुरुदेवांनीच सर्वकाही केले आहे’, असे मला जाणवत होते.
‘प्रत्येक साधकाला जे आवश्यक आहे, ते गुरुदेव देत आहेत. तेच प्रत्येक साधकाला साधनेत पुढे नेत आहेत’, याची प्रचीती आली आणि मला गुरुदेवांबद्दल पुष्कळ कृतज्ञता वाटली.
सौ. उज्ज्वला गौड गुरुपौर्णिमा महोत्सवातील सच्चिदानंद परब्रह्म गुरुदेवांनी दिलेला संदेश भावपूर्णपणे आणि हात जोडून ऐकत होत्या. ‘गुरुदेवांनी आपल्यासाठी पाठवलेला हा अनमोल संदेश आहे’, असा त्यांचा भाव होता.
‘प्रत्येक संतांच्या पायाखाली पाट आणि तांब्या भांडे, खडीसाखर आणि लवंग ठेवणे’, हे लहानसहान बारकावे केवळ सनातनचे साधकच करू शकतात.
बसमधून कार्यक्रमस्थळी जातांना ‘गुरुमाऊली, सर्व साधक सभागृहात सुखरूप पोचू देत’, अशी मी प्रार्थना केली आणि कार्यक्रमानंतर ‘गुरुमाऊली, तुमच्यामुळे कार्यक्रम चांगला झाला’, अशी माझ्याकडून कृतज्ञता व्यक्त झाली.
लक्ष्मणपुरी (उत्तरप्रदेश) येथे गुरुपौर्णिमेनंतर झालेल्या आढावा बैठकीला धर्मप्रेमींचा उत्स्फूर्त प्रतिसाद