काही वेळा आजींच्या घरी सत्संग असायचा. तेव्हा त्या सर्व साधकांमध्ये गुरूंचे रूप पाहून सर्वांशी प्रेमाने बोलत असत.
५.६.२०२६ या दिवशी कु. चांदणी आसोलकर हिचे निधन झाले. आज तिच्या निधनानंतरचा ११ वा दिवस आहे. त्यानिमित्त ‘महर्षि अध्यात्म विश्वविद्यालयाच्या संगीत विभागातील साधिकांच्या लक्षात आलेली तिची गुणवैशिष्ट्ये येथे दिली आहेत.
एकदा त्यांना सत्संगाला येण्यास उशीर झाला. तेव्हा त्यांनी स्वतःची चूक सांगून क्षमायाचना केली. ‘त्यांना त्यांच्या या चुकीची पुष्कळ खंत वाटली’, असे मला जाणवले.
सर्व घडामोडींवरून ‘भगवंताने आईच्या निधनाचे नियोजन अयोध्येत आधीच केले होते आणि त्यानुसार आमचे सर्व नियोजन पालटत होते’, हे लक्षात आले.
नागेशदादांनी कंत्राटदाराच्या कामगाराला प्रतिदिन ताक देण्याची व्यवस्था केली होती, तसेच ज्या दिवशी त्यांच्यावर कामाचा अधिक भार असेल, त्या दिवशी त्यांना जेवणाचा डबा द्यायलाही सांगितले होते.
आईचे बालपण आणि वैवाहिक जीवन पुष्कळ त्रासदायक असल्याने आईला कधी कधी क्रोध यायचा; पण जेव्हा ती नामजपादी उपाय करू लागली, तेव्हा तिचा क्रोध न्यून होत गेला.
बाबा सांगतात, ‘‘कोणत्याही महत्त्वाच्या कामाला जातांना ईश्वराला प्रार्थना करूनच घराबाहेर पडावे आणि ते काम पूर्ण झाल्यावर कृतज्ञता व्यक्त करावी.’’
‘३.४.२०२६ या दिवशी माझी आई (श्रीमती) सुमती गजानन नाखरे हिचे अल्पशा आजाराने निधन झाले. माझ्या लक्षात आलेली तिची गुणवैशिष्ट्ये आणि तिच्या निधनानंतर जाणवलेली सूत्रे येथे दिली आहेत.
आई-बाबांनी कुठलाही विचार न करता गुरुचरणी घर अर्पण केले. प.पू. डॉक्टर आमच्या घरी वास्तव्याला आले. त्यानंतर काही कालावधीने हळूहळू आम्हाला होत असलेल्या त्रासाची तीव्रता न्यून होत गेली.
श्रीसत्शक्ति (सौ.) बिंदा नीलेश सिंगबाळ घेत असलेल्या भक्तीसत्संगातील ‘ऐकण्याची वृत्ती आणि विचारण्याची वृत्ती’, ही सूत्रे ऐकल्यापासून सासूबाई आता सर्व स्वीकारतात.’