समाजातील विशिष्ट पंथियांचे उपद्रवमूल्य आणि त्यामुळे होणारी हानी

‘आपण ज्या समाजात वावरतो, तेथे सर्वच घटक आपल्याला उपयुक्त असतात, असे नाही. काही घटकांचा उपद्रव आपल्याला अधिक असतो, उदा. डास, ढेकूण, पिसवा इत्यादींची माणसाला उपयुक्तता काय ? असा विचार केल्यास आपल्याला बराच वेळ विचार करावा लागेल; परंतु या घटकांचे उपद्रवमूल्य अभ्यासले, तर ‘रक्तपिपासा’ असे उत्तर लगेचच मिळते. माणसाचे रक्त पिणे आणि स्वतःचा जीवन चरितार्थ चालवणे इतकीच काय ती यांची योग्यता ! बर्‍याच वेळा मी विचार करतो, ‘देव अनावश्यक काही करत नाही, मग देवाने या योनी का निर्माण केल्या असतील ?’ तेव्हा वाटते, कदाचित् या योनींमुळे मनुष्यप्राणी गाढ झोपू शकत नाही, एकप्रकारे त्याला यांच्यामुळे जागृत रहावे लागते. असाच एक समाजघटक आपल्या अवतीभवती वावरत असतो. खरेतर याला समाजघटक म्हणावे का, हाही प्रश्नच आहे; कारण हा घटक समाजाला मुळातच बांधील नाही ! या घटकाचे मला आलेले वास्तवदर्शी अनुभव या लेखात प्रस्तुत करत आहे.

३ मे या दिवशी प्रसिद्ध झालेल्या लेखात आपण ‘जन्मच इतरांना त्रास देण्यासाठी आणि ‘माझे ते माझे, इतरांचे तेही माझेच’ ही स्वार्थांध वृत्ती अन् हिंदूंची ‘मला काय त्याचे’ वृत्ती’, यांविषयीची सूत्रे वाचली. आज या लेखाचा अंतिम भाग येथे देत आहोत.

या आधीचा  भाग  वाचण्यासाठी क्लिक करा → https://sanatanprabhat.org/marathi/1036171.html

१. निवडणुकांच्या वेळी नियोजनबद्ध पद्धतीने केले जाणारे कारस्थान

आता निवडणूक आयोगाचे नियम जरा कठोर झाले, हे आमचे नशीब. प्रारंभीला हे लोक खोट्या नावाने मतदान करतांना दिसत. एकच मतदार विविध मतदान केंद्रांवर जाऊन इतरांच्या नावाने मतदान करत असे. आता ओळखपत्राविना मतदान करता येत नाही; परंतु या लोकांचे प्रयत्न थांबले नाहीत. २०१९ आणि २०२४ या वर्षी झालेल्या निवडणुकांत या समाजघटकातील उपद्रवी लोक मुद्दाम मतदानासाठीच्या रांगेत पुष्कळ वेळ उभे राहिले. या लोकांच्या रांगाच रांगा पाहून अन्य समाजघटकातील मतदार माघारी फिरले. त्याचा परिणाम मतदानाची टक्केवारी घसरली. नंतर कळले की, या उपद्रवी समाजघटकाने आपल्या समाजबांधवांना उगाच रांगेत उभे करून गर्दी असल्याचा दिखावा केला होता. अन्य समाजघटक आळशी आहे, त्यांच्यात संयम नाही, हे नेमकेपणाने हेरून या समाजघटकाने हे कारस्थान केले होते.

सुदैवाने म्हणा यंदाच्या वर्षी निवडणूक आयोगाने ‘विशेष सखोल पुनरावलोकना’ची मोहीम हाती घेतली आहे. त्यामुळे या समाजघटकांतील लाखो घुसखोरांची नावे मतदार सूचीतून बाहेर काढली जात आहेत. यावरून लक्षात येईल की, यांचे देशविघातक गोष्टी करण्यासाठीचे षड्यंत्र किती पद्धतशीरपणे चालू आहे.

२. कमालीचे गलिच्छ रहाणीमान आणि इतरांना त्रास होईल, असे वागणे !

हा समाजघटक अतिशय गलिच्छ रहातो. स्नान न करता सुगंधी द्रव्ये लावणे, न धुतलेले वस्त्र परिधान करणे, अभक्ष्य भक्षण करणे, सदोदित पान-गुटखा खाऊन जागोजागी थुंकणे, हे या घटकाचे सर्वसामान्य वागणे असते. त्यामुळे हा समाजघटक शेजारी येताच इतरांना मळमळतेच. त्यामुळे इतर लोकांना यांचे सान्निध्य नकोसे होऊन जाते. हे ज्या परिसरात रहातात, तेथे अवतीभवती खरकटे टाकणे, कचरा इतरांच्या दारात नेऊन टाकणे, कर्णकर्कश आवाजात बोलणे, नेहमीच कोलाहल करणे, भांडण करणे, शेजार्‍यांना त्रास देणे; त्यांच्या मुलीचीच नाही, तर मुलांचींही छेड काढणे, शेजारच्या मुलांवर गुन्हेगारी कुसंस्कार करणे, त्यांना व्यसनाधीन बनवणे… असे यांचे जीवनमान ! अशा स्थितीत शेजारी याच समाजघटकातील असला, तर ठीक. अन्य तेथे कसा बरा टिकेल ? जेव्हा हा समाजघटक बस, रेल्वे यांत चढतो, तेव्हा अन्य प्रवाशांचा चेहरा कसातरी होतो. आता प्रवास किती खराब होणार, याची जणू त्यांना पूर्वकल्पना येते. प्रचंड दुर्गंधी, गचाळपणा, कोलाहल यांमुळे तो प्रवास त्यांना नकोसा झाला नाही, तर नवलच !

३. …या समाजघटकाच्या सान्निध्यात असुरक्षितताच !

‘वासनांधता’ हा या समाजघटकाचा मूलभूत दोष. त्यामुळे यांच्या सान्निध्यात तरुण मुली, मध्यवयीन किंवा वृद्ध महिलाच काय, तर अगदी लहान मुली, लहान बालके किंवा पुरुष, असे कुणीही सुरक्षित राहू शकत नाही. जनावरांत तरी एकवेळ एका आईच्या पोटी जन्माला आलेली पिल्ले एकमेकांशी शारीरिक संबंध ठेवत नसतील; परंतु या समाजघटकाला याचे वावडे नाही. स्वतःची वासना पूर्ण करण्यासाठी त्यांना स्वतःचे आप्तस्वकीयही वर्ज्य नाहीत. ते न मिळाल्यास कुत्री, बकर्‍या, गाढवे, गायी यांच्यावर हे लोक बलात्कार करतात. तेही न मिळाल्यास स्मशानात पुरलेली प्रेते उकरून त्यांच्याशी शरीरसंबंध ठेवणारी ही जमात ! अशांना प्राण्यांची उपमाही कमी पडावी. यांच्या या दुष्प्रवृत्तीमुळे या समाजघटकातील स्त्रिया यंत्रवत् मुले जन्माला घालतात. ही त्यांची खासगी गोष्ट; पण त्यांच्या पंथानुसार आहे, असे जरी गृहीत धरले, तरी त्यामुळे राष्ट्राच्या लोकसंख्येचा समतोल मात्र बिघडतो. लोकसंख्या वाढली की, गरजा वाढतात आणि मग त्या पूर्ण करण्यासाठी मार्ग शोधावे लागतात. ऐतखाऊ आणि इतरांचे ओरबाडून खाण्याची या लोकांची वृत्ती असल्याने अल्प कष्टात अधिक मिळवण्याच्या हेतूने या समाजघटकामध्ये मग गुन्हेगारी बळावते. त्यामुळेच एकूण गुन्हेगारी जगतात या समाजघटकाचे लोक अग्रेसर असतात. या गुन्हेगारीला वयाचे किंवा शिक्षणाचे बंधन नाही ! या समाजघटकातील अल्पवयीन मुले लहानपणापासून बाळकडू मिळाल्याप्रमाणे सराईत गुन्हेगार असल्याचे निदर्शनास येते आणि पांढरपेशे, म्हणजे ‘व्हाईट कॉलर’ असले, तरी ते स्वतःचे गुन्हेगारी रूप कधी प्रकट करतील, हेही अन्य समाजघटकाला कळणार नाही. याचे उदाहरण द्यायचे झाले, तर नाशिकमधील ‘टी.सी.एस्.’ या बहुराष्ट्रीय आस्थापनामध्ये झालेला धर्मांतर जिहाद ! त्यामुळेच हा समाजघटक ज्या परिसरात रहातो, त्या परिसरात जायला सज्जन माणसांना जरा भीडच असते.

४. …साधना करणे अपरिहार्य ! 

या समाजघटकाला त्यांच्या घरी किंवा त्यांच्या विशिष्ट शैक्षणिक संस्था यांमध्ये  समाजाला शारीरिक, मानसिक आणि आध्यात्मिक स्तरावरही कसा त्रास द्यायचा, हेच जणू शिकवले जात असावे. त्यामुळे या समाजघटकाच्या उपद्रवामुळे सर्व जग हैराण आहे. अाज आपण विचार केला, तरी या घटकाचा त्रास आपण एकटे दुकटे न्यून करू शकणार नाही; कारण यांची भूक मोठी आहे. सर्व कुटुंब, समाज किंवा राष्ट्र गिळंकृत केले, तरी त्यांची भूक शमणारी नाही. त्याची भूक शांत करण्यासाठी देवालाच काहीतरी करावे लागेल. सरतेशेवटी संत म्हणतात, त्याप्रमाणे ‘आपण आपली साधना वाढवली, तर या समाजघटकापासून इतरांना होणारा उपद्रव देवाच्या कृपेने न्यून होईल.’

यास्तव आपण संघटितपणे सुरक्षित आणि साधनारत राहूया.’                (समाप्त)

– श्री. योगेश जलतारे, संपादक, ‘सनातन प्रभात’ प्रसारमाध्यम समूह.