साधनेचे प्रयत्न तळमळीने करणार्‍या आणि सच्चिदानंद परब्रह्म डॉ. आठवले यांच्यावर दृढ श्रद्धा असलेल्या ६१ टक्के आध्यात्मिक पातळीच्या सौ. विजयलक्ष्मी दंडमुडी (वय ६९ वर्षे) !

सद्गुरु डॉ. मुकुल गाडगीळ यांनी आईच्या संदर्भात काढलेले उद्गार !

जून २०२५ मध्ये सद्गुरु डॉ. मुकुल गाडगीळ यांनी आईला नामजपादी उपाय सांगितले होते. तेव्हा ते म्हणाले होते, ‘‘आईने ६ मास भावाच्या स्तरावर साधनेचे प्रयत्न केले, तर तिची जन्म-मृत्यूच्या फेर्‍यांतून लवकर सुटका होऊ शकते.’’

(‘सद्गुरु डॉ. मुकुल गाडगीळ यांच्या या उद्गाराची प्रचीती लगेचच आली. ९.२.२०२६ या दिवशी आईने ६१ टक्के आध्यात्मिक पातळी गाठल्याचे घोषित करण्यात आले.’ – संकलक)

– दंतवैद्या (सौ.) संगीता श्रीकांत चौधरी

साधनेमुळे झालेले पालट

अ. साधकांशी जवळीक साधणे

पूर्वी आई रामनाथी (गोवा) येथील सनातनच्या आश्रमात आल्यावर कुणाशी बोलत नसे. आता ती सर्व साधकांशी बोलते आणि त्यांची विचारपूस करते. पूर्वी ती आश्रमातील खोलीत बसूनच भाषांतराची सेवा करत असे. आता तिचे व्यष्टी साधना आणि सेवा यांचे नियोजन केल्यावर ते तिने लगेच स्वीकारले. ती व्यष्टी साधनेचा आढावा सत्संग आणि भावसत्संग यांमध्ये सहभागी झाली. तिने स्वयंपाकघरात सेवा करण्याचा प्रयत्न केला.

आ. स्वभावदोष आणि अहं यांच्या निर्मूलनाची प्रक्रिया राबवून भावस्थितीत रहाण्याचा प्रयत्न करणे

आई हिंदी भाषेत होणार्‍या व्यष्टी साधनेच्या आढाव्याला जाऊ लागली. तिला भाषा समजण्यास अडचण येत होती. त्यामुळे तिने मला विचारले, ‘‘मी आढाव्याला जाण्याऐवजी सेवा करू का ?’ तेव्हा मी तिला सांगितले, ‘‘तू सेवा घरीही करू शकते; मात्र तुझी व्यष्टी साधनेची घडी बसण्यासाठी स्वभावदोष आणि अहं यांच्या निर्मूलनाची प्रक्रिया शिकणे तुझ्यासाठी महत्त्वाचे आहे. तुला आढावा सत्संगात काही कळले नाही, तर तू विचारून आणि शिकून घे.’’ त्यानुसार आईने प्रयत्न केले. तिने तळमळीने प्रार्थना करणे, भावाच्या स्तरावर कृती करणे, स्वयंसूचना घेणे आणि नियमित व्यष्टी साधनेचा आढावा देणे, असे प्रयत्न चालू केले. ती हे प्रयत्न करत असतांना तिच्यातही कृतज्ञताभाव वृद्धींगत झाला आणि ती भावस्थितीत रहाण्याचा प्रयत्न करू लागली.

इ. भावपूर्ण नामजप केल्यामुळे आनंद मिळणे

पूर्वी आई नामजप करत असतांना तिच्या मनात पुष्कळ विचार येत असत. तिला नामजपातून आनंद मिळत नव्हता. आता आई नामजप करतांना भाव ठेवते. त्यामुळे तिच्या मनात अनावश्यक विचार येण्याचे प्रमाण उणावले आहे आणि तिला आनंद मिळत आहे.

ई. तिच्या चेहर्‍यावरील त्वचा चमकत आहे आणि चेहरा गुलाबी झाला आहे.

उ. अनावश्यक न बोलता केवळ साधनेविषयी बोलणे

मी आणि आई केवळ साधनेविषयी बोलत असतो. आम्हाला अन्य विषयाच्या संबंधात बोलायला आवडत नाही. आई मला म्हणते, ‘‘घरी असतांना मी कुटुंबीय आणि नातेवाईक यांच्याशी बोलत असते. आता मला तुझा सत्संग मिळत आहे; म्हणून मला अन्य काही बोलावेसे वाटत नाही.’’ आई मायेतील आणि व्यवहारातील गोष्टीविषयी चर्चा न करता नामजप करण्यात मग्न असते.

ऊ. ऐकण्याच्या वृत्तीत वाढ होणे

आई आश्रमात असतांना सर्वांसाठी केलेला अल्पाहार घेते. एकदा एका साधकाने आम्हाला ‘पथ्याचा अल्पाहार चांगला झाला आहे’, असे सांगितले. तेव्हा आईला पथ्याचा अल्पाहार खाण्याची इच्छा झाली. तेव्हा मी आईला सांगितले, ‘‘पथ्याच्या अल्पाहारासाठी आधीच नोंद करावी लागते. आता तू पथ्याचा अल्पाहार घेतलास, तर तुझी साधना होणार नाही.’’ तेव्हा आईने माझे म्हणणे ऐकले आणि पथ्याचा अल्पाहार घेतला नाही.

ए. व्यष्टी साधनेचे प्रयत्न प्राधान्याने केल्यामुळे समष्टी सेवेची फलनिष्पत्ती वाढणे

आई कन्नड लिखाणाचे तेलुगु भाषेत भाषांतर करण्याची सेवा करते. पूर्वी आईला वाटायचे, ‘सनातनचे तेलुगु भाषेतील ग्रंथ समाजापर्यंत लवकर पोचले पाहिजेत.’ त्यामुळे ती सेवाच करत रहायची. तिचे व्यष्टी साधनेकडे दुर्लक्ष होत असे आणि तिच्यात कर्तेपणा जाणवत असे. आता आई नामजप करणे, स्वयंसूचना देणे, नामजपादी उपाय करणे आणि भावजागृतीचे प्रयत्न करणे, असे प्राधान्याने करते. ‘त्यामुळे तिची बौद्धिक क्षमता नसूनही तिने केलेल्या व्यष्टी साधनेच्या प्रयत्नांमुळे तिची भाषांतराची सेवा चांगली होत असून तिच्या सेवेची फलनिष्पत्ती वाढली आहे’, असे मला वाटते.

– दंतवैद्या (सौ.) संगीता श्रीकांत चौधरी