‘ಈಶ್ವರನು ತನ್ನ ಭಕ್ತರ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಈಶ್ವರನಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿನ ವಿಚಾರ, ಸುಖ-ದುಃಖಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶಾಂತವಾಗುತ್ತದೆ.
ನಾನು ಸ್ವತಃ ಒಬ್ಬ ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯನಾಗಿದ್ದರೂ ‘ನಾಮಜಪಾದಿ ಉಪಾಯದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ನಾಮಜಪ ಆರಂಭಿಸಿದ ನಂತರ ನನಗೆ ಕೂಡಲೇ ನೋವು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಚ್ಚು ತೊಂದರೆಯಾಗದೆ ಮೂತ್ರಪಿಂಡದಕಲ್ಲು ಹೊರಬಂತು.
ಸನಾತನವು ಆರಂಭದಿಂದಲೇ ‘ಜನರಿಗೆ ಏನು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ?’, ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ ‘ಅವರಿಗೆ ಏನು ಆವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ ?’, ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತು ನೀಡಿದೆ. ಸನಾತನ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕಾರ್ಯವು ಆರಂಭವಾದಾಗಲೂ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ರಜ-ತಮದ ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು.
ನನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಹಣವನ್ನು ಮತ್ತು ಬೆರಳಿನಲ್ಲಿನ ಉಂಗುರವನ್ನೂ ಅವರ ಚರಣಗಳಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು’, ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಬಂದಿತು. ಆಗ ‘ಇದೆಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಧನ ಅರ್ಪಿಸಿದಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅದರಿಂದ ‘ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದೆನು’, ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ ? ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಬಂದಿತು.
ಈ ಒಂದೇ ವಿಚಾರವಿತ್ತು. ಕೇವಲ ಆಜ್ಞಾಪಾಲನೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಮುಂದಿನ ಎಲ್ಲವನ್ನು ದೇವರು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವನು. ‘ನಾವು ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡಲು ‘ಆಯಿತು’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇವಾ ಅಥವಾ ‘ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇವಾ ?’, ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ.
ಧರ್ಮಶಿಕ್ಷಣವರ್ಗಕ್ಕೆ ಬರುವ ಧರ್ಮಾಭಿಮಾನಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಸಂತೋಷ ಇವರ ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ಒಮ್ಮೆ ನವಿಲು ಕುಳಿತಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ‘ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ನಕಾರಾತ್ಮಕತೆ ದೂರವಾಗುತ್ತಿದೆ’, ಎಂದೆನಿಸಿತು. ಅವರಿಗೆ ‘ನಾಮಜಪದಿಂದ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ವಾತಾವರಣವು ಶುದ್ಧವಾಗಿದೆ’, ಎಂದೆನಿಸಿತು.
ಇತರ ವರ್ಣಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಕ್ಷಮತೆ ಹೆಚ್ಚು. ಆದ್ದರಿಂದ ತನು, ಮನ, ಧನ, ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಅಹಂ ಇವುಗಳ ತ್ಯಾಗ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಆಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಾಧನೆ ಆಗಬೇಕು ಎಂದು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
ಸಾಧಕನು ‘ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿವಹನ ಉಪಚಾರಪದ್ಧತಿ’ಯಿಂದ ತೊಂದರೆಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಖರವಾದ ಜಪವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ. ಇದರಿಂದ ಸಾಧಕನಲ್ಲಿನ ‘ಸೂಕ್ಷ್ಮದ ಅರಿವು ಮತ್ತು ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ನಿವಾರಣೆ’ ಎಂಬ ಕ್ಷಮತೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಳವಾಗುತ್ತವೆ.
ಈ ಕೋಣೆಯು ಸಾಧಕರಿಗೆ ಸತ್ಸಂಗ ಮತ್ತು ಚೈತನ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಧನೆಯ ಊರ್ಜೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.
‘ಪೂ. (ಶ್ರೀಮತಿ) ನಿರ್ಮಲಾ ದಾತೆಅಜ್ಜಿ (೪೮ ನೇ ಸಂತರು, ವಯಸ್ಸು ೯೧ ವರ್ಷ) ಗೋವಾದ ರಾಮನಾಥಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸನಾತನದ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದು, ಅವರು ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.