ನಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರಗೊಳಿಸಲು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇಶಭಕ್ತರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ತ್ರಿವರ್ಣ ಧ್ವಜವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಗ್ರಾಮಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಮೆರವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಆ ಮೆರವಣಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿತ್ತೆಂದರೆ, ಬ್ರಿಟಿಶ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವೂ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಭಾರತದ ನೆರೆಯ ದೇಶಗಳಾದ ಶ್ರೀಲಂಕಾ, ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ ಮತ್ತು ನೇಪಾಳದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅಧಿಕಾರ ಪಲ್ಲಟಗಳಿಗೂ ಇದೇ ‘ಟೆಂಪ್ಲೆಟ್ ಬಳಸಲಾಯಿತು. ಅವರ ನಿಜವಾದ ಗುರಿ ಭಾರತವೇ ಆಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಒಮ್ಮೆ ಕೆಜ್ರಿವಾಲ್, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸೋನಮ್ ವಾಂಗ್ಚುಕ್ ಅವರಂತಹ ಮುಖಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಡಲಾಯಿತು.
ಸರಕಾರಿ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸರಕಾರದ ಧ್ಯೇಯೋದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಧೂಳೀಪಟ ಮಾಡಲು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಸಹ ಅದರದ್ದೇ ಒಂದು ಭಾಗ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ‘ಬೇಟಿ ಬಚಾವೋ, ಬೇಟಿ ಪಢಾವೋ’ ಎಂಬುದು ಸರಕಾರದ ನಾರಿಶಕ್ತಿಯ ನೀತಿಯಾಗಿದೆ.
ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಸರ್ವೋಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಒಂದು ಹಳೆಯ ತೀರ್ಪನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿತು. ಸರಕಾರಿ ನ್ಯಾಯವಾದಿಗಳು ವಾದ ಮಂಡಿಸುತ್ತಾ, ‘ಆರೋಪಿಗಳಿಗೆ ನಿರೀಕ್ಷಣಾ ಜಾಮೀನು ಅಥವಾ ನಿಯಮಿತ ಜಾಮೀನು ಸಿಕ್ಕಾಗ, ಅವರು ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಹಕರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶ ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ವೇಳೆ ಒಬ್ಬ ೧೫ ವರ್ಷದ ಹುಡುಗನಿಗೆ, ‘ನೀನು ಹುಡುಗನಲ್ಲ, ಹುಡುಗಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಮತ್ತು ನಂತರ ಅವನಿಗೆ, ‘ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಮೂಲಕ ನಿನ್ನ ಜನನಾಂಗಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ರಂಧ್ರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗುವುದು, ಅದು ಯೋನಿಯಂತೆ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ.
‘ಇಂದಿನ ನಮ್ಮ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಭೌತಿಕವಾದಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಾವಹಾರಿಕವಾಗಿದೆ. ಅವರು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು ತಮ್ಮ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಿಂದ ದೂರ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ’ ಎಂದು ಹಲವು ಬಾರಿ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಗುಣವಂತ ಅಥವಾ ಸಮರ್ಥ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಯಾವುದೇ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸುಲಭವಾಗಿ ಎದುರಿಸಬಲ್ಲವನಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಆತ ಜೀವನವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಪರಿಣಾಮವು ಭಾರತದ ಮೇಲೆಯೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಆಗಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ಅಧಿಕಾರದ ದುರಾಸೆ ಯಿಂದ ಕೆಲವು ನಾಯಕರು ಯುವಕರನ್ನು ಎತ್ತಿಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ‘ನೀವು ಇಂತಹ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಯಾವಾಗ ಉರುಳಿಸುತ್ತೀರಿ ?’ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಯುವಕರ ಮನದ ಮಾತು ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ದೊರಕಿಸಿಕೊಟ್ಟು ಹೊಸ ಹೊಸ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ.
