ಸದ್ಯ ಧರ್ಮದ ಸ್ಥಿತಿ ಹದಗೆಟ್ಟಿದೆ. ಧರ್ಮಶಿಕ್ಷಣದ ಅಭಾವದಿಂದಾಗಿ ಹಿಂದೂಗಳಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ಅಭಿಮಾನ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ಆದುದರಿಂದ ಧರ್ಮದ ಪುನರ್ಸ್ಥಾಪನೆಯ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡುವುದು ಪ್ರಸ್ತುತ ಕಾಲದ ಪ್ರಭು ಕಾರ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಅದಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುವುದು ಆವಶ್ಯಕವಿದೆ.
‘ಯಾರಾದರೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಒಳ್ಳೆಯ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಅವನ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಕೆಸರಿನಿಂದ ಕೊಳೆಯಾದರೆ, ಅವನಿಗೆ ‘ಯಾವಾಗ ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವೆನೋ’ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ, ಹಾಗೆಯೇ ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದೋಷಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅನಿಸಬೇಕು
ಈ ಒಂದೇ ವಿಚಾರವಿತ್ತು. ಕೇವಲ ಆಜ್ಞಾಪಾಲನೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಮುಂದಿನ ಎಲ್ಲವನ್ನು ದೇವರು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವನು. ‘ನಾವು ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡಲು ‘ಆಯಿತು’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇವಾ ಅಥವಾ ‘ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇವಾ ?’, ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ.
ಒಂದೆಡೆ ಜಗತ್ತು ‘ಎಐ ಯುಗಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಕೂಡ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಪಾತ್ರ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಕೆಲವು ಕಲಾವಿದರು ತಮ್ಮ ನಾಡು ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುತ್ತಾರೆ, ಇದು ತೇಜಾ ಸಜ್ಜಾ ಅವರ ಚಲನಚಿತ್ರದಿಂದ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ.
ಕಾಲು ತೊಳೆದು ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನೇಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕು ? ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಆದಷ್ಟು ಘಂಟೆಯನ್ನು ಏಕೆ ಬಾರಿಸಬಾರದು ?
ನಡೆಯುವುದು ಸುಲಭ ಅಥವಾ ಸಹಜವೆಂದು ಅನಿಸತೊಡಗಿದರೆ, ಅದನ್ನು ವ್ಯಾಯಾಮ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅದು ಒಂದು ಸಹಜ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಉತ್ತಮ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ‘ನಡೆಯುವುದು’ ಒಂದು ವ್ಯಾಯಾಮವಾಗಿರುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ.
ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿಗಳು, “ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ದೇವತೆಯಾಗಿದ್ದು ಅವನನ್ನು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೂ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆಗನುಸಾರ, ಅದು ಗೋಪಿಯರನ್ನು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಹೊರತರಲು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ರಚಿಸಿದ ಲೀಲೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಇಂತಹ ಎಲ್ಲ ಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ಹೋರಾಡಿ, ನಾವು ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿರುವ ‘ಸೆಕ್ಯುಲರ್’ (ಜಾತ್ಯತೀತ) ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಬೇಕು. ಇದೇ ಮಾರ್ಗದ ಮೂಲಕ ಭಾರತವನ್ನು ಸಂವಿಧಾನದ ಮೂಲಕ ‘ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಬೇಕು.
ಆದಿ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಇಡೀ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಂಚಾರ ಮಾಡಿ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ವಿರೋಧಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ವಾದ-ವಿವಾದದಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಪುನರ್ಸ್ಥಾಪನೆ ಮಾಡಿದರು. ಆಗಿನ ಕಾಲದ ವಿರೋಧಿಗಳು ವಾದ-ವಿವಾದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.