ಯಾರು ‘ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆಯೋ, ಅವರು ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೀನಾ ಸುಗಂಧದ್ರವ್ಯದ ಅಥವಾ ಗುಗ್ಗುಳದ ಆಹುತಿಯನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಈ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ತುಳಸಿಯ ಕಡಿಮೆಪಕ್ಷ ೫ ಎಲೆ ಅಥವಾ ದೇಶಿ ಹಸುವಿನ ಕಡಿಮೆ ಪಕ್ಷ ೧ ಚಮಚ ಗೋಮೂತ್ರ ಅಥವಾ ಕರ್ಪೂರದ ೪-೫ ತುಂಡುಗಳ ಆಹುತಿ ಯನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು !
ಶ್ರೀಚಿತ್ಶಕ್ತಿ (ಸೌ.) ಅಂಜಲಿ ಗಾಡಗೀಳ ಇವರು ಈಶ್ವರನ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಸೇವೆಯನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಆ ‘ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್’ನಲ್ಲಿ ‘’ ತತ್ತ್ವ ಬಂದಿದೆ. ಈಶ್ವರೀ ಜ್ಞಾನ ಗ್ರಹಿಸುವುದು, ಇದು ಶಬ್ದಬ್ರಹ್ಮದ ಸಾಧನೆಯಾಗಿದೆ. ಶಬ್ದಗಳೂ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಓಂ’ ಕಾರದಲ್ಲಿ ವಿಲೀನವಾಗುತ್ತವೆ.
ಕೈಯ ಕಿರುಬೆರಳಿನಿಂದ ಹೆಬ್ಬೆಟ್ಟಿನ ವರೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಬೆರಳುಗಳಲ್ಲಿ ಪೃಥ್ವಿ, ಆಪ, ತೇಜ, ವಾಯು, ಆಕಾಶ ಈ ಪಂಚತತ್ತ್ವಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಪರಾತ್ಪರ ಗುರು ಡಾ. ಆಠವಲೆಯವರು ಮೊದಲು ತರ್ಜನಿಯನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿದಾಗ ತರ್ಜನಿಯಿಂದ (ತೋರುಬೆರಳು) ಪ್ರಕ್ಷೇಪಿಸುವ ತೇಜತತ್ತ್ವ ದಿಂದ ನೀರಿನ ಬಣ್ಣ ತಿಳಿ ಗುಲಾಬಿಯಾಯಿತು.
ಸ್ಥಿರ, ತ್ಯಾಗ ವೃತ್ತಿ, ದೇವರ ಬಗ್ಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆ ಹಾಗೂ ಭಾವವಿರುವ ಶ್ರೀಮತಿ ಸುಧಾ ಉಮಾಕಾಂತ ಸಿಂಗಬಾಳ (ವಯಸ್ಸು 82) ಸನಾತನದ 117ನೇ ಸಂತಪದವಿಯಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಮಾನರಾದರು. ಸಿಂಗಬಾಳ ಕುಟುಂಬದವರ ಮನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವ ಸುಶ್ರೀ (ಕು.) ಕಲಾ ಖೆಡೆಕರ ಸಹ ಶೇ. 61 ರಷ್ಟು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮಟ್ಟ ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ.
ಸಾಧನೆಗೆ ಪೂರಕ ವಾತಾವರಣ ಕಲ್ಪಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಗಂಡನ ವಿರೋಧವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಈ ಕ್ರಮವು ಸೂಕ್ತವಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ಮಾತು ಮಕ್ಕಳು ಕೇಳದಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ದೇವತೆಯ ಜಪ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬಾರದು. ಅವರನ್ನು ತಾಯಿಯೆಂಬ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ಗದರಿಸಬೇಕು.
ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ ನಷ್ಟ ಮಾಡುವುದು ಸುಲಭ. ಆದರೆ ತಯಾರಿಸುವುದು ಕಠಿಣವಿರುತ್ತದೆ ಆದರೂ ನಮಗೆ ಪ್ರಯತ್ನದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ ಮಾಡಿ ಸಾಧಕ ಹಾಗೂ ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ರೂಪಿಸಲಿಕ್ಕಿದೆ.
ಸದ್ಯ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕರೋಗಗಳ ಮಾಧ್ಯಮದಿಂದ ಅನೇಕ ಜನರು ಕಾಯಿಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದುದರಿಂದ ‘ಸನಾತನದ ಸಾಧಕರು ಯಾವುದೇ ಜ್ವರಪೀಡಿತರಾಗಿ ಭಯಭೀತರಾಗಬಾರದು’, ಎಂದು ಶ್ರೀ ಜ್ವರಹರೇಶ್ವರನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಹಣ್ಣಿನರಸದ ಅಭಿಷೇಕವನ್ನು ಮಾಡಲಾಯಿತು.
ಆ ಸಿಂಹವು ಕಳೆದ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿದ್ದನು; ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಶನಿಯ ಸಾಡೆಸಾತಿ ನಡೆದಿರುವಾಗ (ಶನಿಯ ತೊಂದರೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದುದರಿಂದ) ಅವನ ಬುದ್ಧಿಯು ಭ್ರಷ್ಟವಾಗಿ, ಅವನು ಓರ್ವ ನಿರಪರಾಧಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ಹತ್ಯೆಗೈದಿದ್ದನು.
“ಪರಾತ್ಪರ ಗುರು ದೇವರೆ, ನನಗೆ ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿಯೇ ಆಯುರ್ವೇದದ ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಗಬಹುದೇ ? ಧನ್ವಂತರಿ ದೇವತೆಯ ಸೇವೆ ಮಾಡಲು ಸಿಗಬಹುದಲ್ಲವೇ ? ಈ ಸೇವೆಯನ್ನು ನನಗೆ ಕಲಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿ”, ಎಂದು ಅವಳು ನಿರಂತರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾಳೆ’.
ಆ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಿನ್ನಲ್ಲಿನ ‘ನಾನು’ ಎಂಬುದು ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಭಗವಂತನಿಗೆ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುವುದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಅವನ ಮುಂದೆ ನತಮಸ್ತಕನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಅಹಂಕಾರರಹಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಚ್ಛ ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಲ ಮನಸ್ಸಿನ ಅನುಭೂತಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಇದೇ ನೈವೇದ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಸಾದದ ಮಹತ್ವವಾಗಿದೆ !