ಆಡಳಿತಗಾರರ ಬಳಿ ’ನನಗೆ ಇದು ಬೇಕು’, ’ಅದು ಬೇಕು’ ಎಂದು ಬೇಡುವ ಮತ್ತು ಜನರ ಬಳಿ ’ನನಗೆ ಮತ ನೀಡಿ’ ಎಂದು ಕೇಳುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ದೇವರು ಮೆಚ್ಚುತ್ತಾನೆಯೇ ? ಅಥವಾ ರಾಷ್ಟ್ರ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವವರನ್ನು ದೇವರು ಮೆಚ್ಚುತ್ತಾನೆಯೇ ?
‘ಅನೇಕರು ‘ದೇವರು ಹೇಗಿದ್ದಾನೆ ?, ಅವನು ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ ?’ ಹೀಗೆ ಬುದ್ಧಿಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ವಿಚಾರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಅದರ ಬದಲಾಗಿ ಅವನ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ, ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಗಳು ಅವರಿಗೆ ಸಹಜವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ !
ಇತರರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಧನೆ, ಇವೆರಡೂ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾದ ಗುಣವಾಗಿದೆ.
ಆನಂದವು ಕೃತಿಯಲ್ಲಿದೆ, ಫಲದ ಆಸೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನಾಮಸ್ಮರಣೆ ಎಂಬ ಕೃತಿ ಮಾಡಿದರೆ, ಶಾಶ್ವತ ಆನಂದ ಮತ್ತು ಸಮಾಧಾನ ನಮಗೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ‘ಏನು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೋ ಅದು ಭಗವಂತನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ,’
ನಾವು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಗುರಿಯನ್ನು (ಈಶ್ವರಪ್ರಾಪ್ತಿ) ಮರೆತು ಸುಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋದಾಗ, ನಮ್ಮನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಲು ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ದುಃಖ ಬರುತ್ತದೆ.
ಸಂತರನ್ನು ಜನರು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ದೇಹವು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ. ಸಂತರ ದೇಹವು ಮೃದು ಮತ್ತು ಕೋಮಲ ವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೃದುತ್ವವು ಪರಾಕೋಟಿಯದ್ದಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ದ್ರೌಪದಿಗೆ ತನ್ನ ಶೀಲವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಪತಿ ಮತ್ತು ಮಾವಂದಿರು ಅಸಮರ್ಥರು ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗ ಅವಳು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದಳು ಮತ್ತು ದಯಾಳು ಕೃಷ್ಣನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಅಗಣಿತ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು.
ಭಕ್ತನು ಭಗವಂತನಿಗೆ (ಪಾಂಡುರಂಗನಿಗೆ) ಯಾವುದರಿಂದ ಆನಂದವಾಗುತ್ತದೆ, ಆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸುವುದು ಆವಶ್ಯಕವಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಭಾವಸ್ಥರದಲ್ಲಿದ್ದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.
ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಚರಣಗಳನ್ನು ಧೃಢವಾಗಿ ಹಿಡಿದರೆ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿನ ದುಃಖವು ನಾಶವಾಗಿ ಇನ್ಯಾರ ಚರಣಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ
