सामाजिक ऐक्यासाठी लोककल्याणकारी हिंदु राष्ट्राची आवश्यकता !

अष्टम अखिल भारतीय हिंदू अधिवेशन २०१९

२७ मे ते ८ जून २०१९ या कालावधीत रामनाथी, गोवा येथे होणार्‍या अष्टम अखिल भारतीय हिंदु राष्ट्र अधिवेशनाच्या निमित्ताने…

श्री. रमेश शिंदे

‘सामाजिक ऐक्य’, ‘समता’, ‘बंधुता’ या शब्दांना सध्या मोठी मागणी आहे. विशेषतः हिंदुत्वाला लक्ष्य करतांना या शब्दांचा नेहमी उल्लेख केला जातो. ‘हिंदुत्व’ ही उच्चवर्णियांची मक्तेदारी असल्याची भावना काही हिंदुत्व विरोधकांमध्ये असते, तर हिंदु राष्ट्र म्हणजे ‘अहिंदूंचे दमन’ अशीही काहींकडून निरर्थक नकारात्मक मांडणी केली जाते. यामागे अज्ञान असते, तसे ‘हिंदुत्वाला विरोध’ हाही अजेंडा असतो. खरेतर आध्यात्मिक हिंदुत्वामध्येच सामाजिक ऐक्य घडवून आणण्याची क्षमता असून त्यासाठी लोककल्याणकारी हिंदु राष्ट्र अपरिहार्य आहे. ही केवळ तात्त्विक संकल्पना नसून गेली ७ वर्षे गोव्यातील फोंडा येथे यशस्वीपणे पार पडणार्‍या अखिल भारतीय हिंदु राष्ट्र अधिवेशनामध्ये याची प्रचीतीही आली आहे.

१. सामाजिक दुफळी !

‘विविधतेमध्ये एकता’ असे कितीही नारे दिले, तरी आज समाजामध्ये जात-पात, पंथ, वर्ण यांवरून भेद आहे. राजकीय पक्ष आणि हिंदुत्व विरोधकांच्या माध्यमातून काही विदेशी शक्तीही भारतीय समाज, विशेषतः हिंदु समाजात दुफळी माजवण्यासाठी प्रयत्नशील आहेत. राजकीय पक्षांचे नेते भाषणांमधून जातीभेद निर्मूलनाच्या गप्पा मारतात आणि प्रत्यक्षात मात्र जातीजातींमधील दरी वाढवणारी वक्तव्ये करतात. यासाठी विशिष्ट समाजाच्या आंदोलनांना बळ देतात. केवळ एका विशिष्ट समूहाच्या द्वेषापोटी पगडी-पागोटे यांचे राजकारण करतात आणि सनातन हिंदु धर्मावर टीका करतात. अशांनी खरेतर ना सत्य इतिहासाचा अभ्यास केलेला असतो ना हिंदु धर्माच्या शिकवणीचा अभ्यास केलेला असतो ! केवळ मतपेढीवर डोळा ठेवून राजकीय पक्षांकडून सामाजिक ऐक्याच्या नावाखाली सामाजिक दुहीचे राजकारण केले जात आहे, हे वास्तव आहे.

२. भाईचार्‍याचा फसलेला प्रयोग !

जी गोष्ट जातीभेदाची, तीच धर्मभेदाचीही ! ‘गंगा-जमुना तहजीब’, ‘सर्वधर्मसमभाव’, ‘भाईचारा’ अशा गोंडस नावांखाली स्वातंत्र्यप्राप्तीच्या पूर्वीपासून हिंदु-मुसलमान ऐक्याचे प्रयत्न झाले. कथित अहिंसेच्या पुजार्‍याचा आत्मघातकी सल्ला मानून स्वातंत्र्यप्राप्तीच्या वेळी परधर्मियांकडून होणारे अत्याचारही हिंदूंनी सहन केले; मात्र त्याच्या बदल्यात हिंदूंना ऐक्य सोडाच, केवळ उपेक्षा आणि अन्याय पदरी आला. आजही समरसतेच्या नावाखाली ऐक्याचे प्रयत्न होत आहेत; मात्र ते बहुतांश एकतर्फी म्हणजे केवळ हिंदूंच्या बाजूने आहेत. याचे कारण दुसर्‍या धर्मामध्ये असलेले ‘बिभीषण’ नगण्य झाले आहेत. ‘हिंदूंनी फूल दिले, तरी दुसर्‍या बाजूने निखाराच अंगावर पडत असल्या’च्या अनेक घटनांचा इतिहास हा साक्षी आहे. त्यामुळे आज अनेक हिंदू ‘जशास तसे’ धोरण राबवण्यासाठी बाध्य झाले आहेत. आज हिंदूबहुल भारतात अकबरुद्दीन ओवैसीसारखा माणूस ‘१० मिनिटांसाठी पोलीस हटवले, तर २५ कोटी मुसलमान १०० कोटी हिंदूंना मारतील’, अशी भाषा करतो. ‘गळ्यावर सुरी ठेवली, तरी वन्दे मातरम म्हणणार नाही’, असे वक्तव्य केले जाते. राजकीय नेते अस्तित्वात नसलेल्या ‘हिंदु आतंकवादा’चा बागुलबुवा निर्माण करतात. धर्मद्वेषापोटी हिंदुत्वनिष्ठांच्या सहस्रावधी हत्या होऊनही त्याविषयी चकार शब्द न काढणारी मंडळी काही निवडक हत्यांच्या संदर्भाने उर बडवतात आणि तरीही हिंदूंच्या माथी असहिष्णुतेचा शिक्का मारला जातो. बहुसंख्यांकांच्या धर्माची इतकी हेटाळणी जगात अन्यत्र कुठेही होत नसेल, हे येथे ठळकपणे सांगण्याजोगे सूत्र !

वास्तविक ‘व्यापकता’ आणि ‘सहिष्णुता’ हे हिंदु धर्माचे स्थायी गुण आहेत. अन्य काही पंथांप्रमाणे आपली विचारधारा न मानणार्‍यांची हत्या करण्याची शिकवण हिंदु धर्म देत नाही, तर ‘वसुधैव कुटुम्बकम् ।’ची संकल्पना मांडतो. ‘हे विश्‍वचि माझे घर’ असे म्हणतांना हिंदूंना मोठे तत्त्वचिंतन करावे लागत नाही; कारण संत-ऋषींनी पूर्वीच्या काळी दिलेली शिकवण हिंदूंनी मुळातच सहजतेने स्वीकारली आहे; किंबहुना तोच हिंदूंचा गुणधर्म आहे. त्यामुळे प्रतिदिनच्या प्रार्थनेतही हिंदु समाज ‘सर्वेत्र सुखिनः सन्तु’, अशी सहजतेने प्रार्थना करतो. या वेळी केवळ धार्मिक दृष्टीकोनातून हिंदूंसाठी प्रार्थना करण्याचा विचार कोणाच्या मनात येत नाही, तर जे जे चांगले आहे, त्या सर्वांसाठी मंगल कामना केली जाते. हीच हिंदु धर्माची उदारता आणि सहिष्णुता आहे; म्हणूनच हिंदु समाजासह पारशी समाजाला हिंदु धर्माने पूर्णपणे सामावून घेतले. नास्तिकतावादी चार्वाक विचारही येथे मांडले गेले. हिंदुत्वामध्ये मुळातच एक जोडणारी शक्ती (binding force) आहे. अशा सनातन हिंदु धर्माला आज पुनर्प्रतिष्ठा आणि संविधानिक संरक्षण प्राप्त करून देण्याची आवश्यकता आहे. यानेच भारताची गेल्या ७१ वर्षांत झालेली परमावधीची अधोगती भरून निघेल नि भारतियांमध्ये वास्तविक सामाजिक ऐक्य, बंधुत्व, व्यापकत्व आदी गुणांची वृद्धी होऊन देश आनंदी होईल.

याच उद्देशाने अखिल भारतीय हिंदु राष्ट्र अधिवेशनाचे आयोजन करण्यात येत आहे. गेल्या सात अधिवेशनांमध्ये भारताच्या विविध राज्यांतील हिंदुत्वनिष्ठांसह पूर्वीच्या आर्यावर्तात असणार्‍या बांगलादेश, नेपाळ, श्रीलंका या देशांमधील हिंदुत्वनिष्ठही सहभागी होत आहेत. केवळ तात्त्विक चिंतन नाही, तर हिंदु राष्ट्र स्थापनेच्या दिशेने नियोजनबद्ध मार्गक्रमण करत आहेत; म्हणूनच ‘हिंदुत्वनिष्ठांचा कुंभमेळा’ असे अधिवेशनाचे वर्णन केले, तरी वावगे ठरणार नाही. या अधिवेशनात ना प्रांताचा भेद उरतो, ना भाषेचा, ना जातीचा ! सनातन हिंदु धर्माच्या धाग्याने सर्व हिंदुत्वनिष्ठ जोडले जातात आणि केवळ संघटित नाही, तर आपापल्या प्रांतात रामराज्य आणण्यासाठी कृतीशीलही होतात. केवळ राजसिक हिंदुत्व नाही, तर आध्यात्मिक हिंदुत्व हा या अधिवेशनाचा पाया आहे. केवळ ७ वर्षांमध्ये संघटकांचे संघटन करून त्यांच्यामध्ये बंधुभाव निर्माण करणारे हे अधिवेशन सामाजिक ऐक्यासाठी लोककल्याणकारी हिंदु राष्ट्राची आवश्यकता अधोरेखित करणारे आहे.

– श्री. रमेश शिंदे, राष्ट्रीय प्रवक्ते, हिंदु जनजागृती समिती.

Download Sanatan Prabhat App


Latest Features Include :

Download Now